• Strona główna
• O mnie
• Oferta
• Cennik
• Czytelnia
  • Naukowo o jedzeniu
  • Artykuły
  • Ciekawostki
  • Diety
• Pierwsza wizyta
• Kontakt 

• 

  Choroba wrzodowa żołądka – przyczyny, objawy, dieta

  on | in Naukowo o jedzeniu | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Wrzody żołądka

  Słowem wstępu | Opis choroby | Przyczyny wrzodów żołądka | Leczenie | Dieta wrzody żołądka

  Żołądek jest narządem gdzie ma miejsce trawienie zawartych w pokarmie białek. Enzym pepsyna rozkłada wiązania peptydowe wewnątrz cząsteczki białka, dzieląc je na krótsze: proteozy i peptony. Wewnątrz żołądka nie zachodzi trawienie tłuszczów, jedynie lipaza (kolejny enzym żołądkowy) je zapoczątkowuje.
  Żołądek możemy nazwać workiem mięśniowym o hakowatym kształcie, który przełykiem łączy się z wpustem żołądka, a z dwunastnicą łączy się odźwiernikiem otoczonym silną mięśniówką okrężną, która rozszerza się i zwęża w zależności od różnicy pH między środowiskami. Wielkość żołądka się zmienna i zależy od: jego wypełnienia, napięcia ścian oraz pozycji ciała. Przeciętnie długość żołądka wynosi 25–30 cm, jego szerokość to: 12–14 cm oraz pojemność: 1000-3000 ml.
  Ściana żołądka zbudowana jest z trzech warstw: błony śluzowej (od wewnątrz), błony mięśniowej (mięśniówka), błony surowiczej.

  BŁONA ŚLUZOWA

  
  Błona śluzowa stanowi wewnętrzną warstwę wyścielającą wnętrze żołądka i zawiera gruczoły:
  • gruczoły żołądkowe właściwe – w okolicach dna i trzonu żołądka
  • gruczoły wpustowe – w części wpustowej żołądka, wydzielają obojętny śluz i niewielkie ilości lizozymu
  • gruczoły odźwiernikowe – występują w części odźwiernikowej żołądka.

  W błonie śluzowej żołądka znajduje się ponadto kilka rodzajów komórek ^[1]:

  • okładzinowe – wydzielające kwas solny oraz czynnik Castle’a, wiążący witaminę B12
  • główne – wydzielające enzym pepsynę, a dokładniej pepsynogen (nieaktywny prekursor, który pod wpływem kwasu solnego przechodzi w aktywną pepsynę) trawiący białko
  • śluzowe – wydzielające śluz, który chroni komórki okładzinowe, główne oraz inne wchodzące w skład błony śluzowej przed trawiącym działaniem kwasu solnego
  • macierzyste – z nich powstają wszystkie komórki nabłonka śluzówki
  • dokrewne – wydzielają serotoninę
  • komórki APUD – komórki G wydzielające gastrynę działającą stymulująco na wydzielanie soku żołądkowego

  

  Opuszczający żołądek pokarm ma odczyn kwaśny i w dwunastnicy miesza się z zasadowymi wydzielinami:

  • sokiem trawiennym produkowanym przez gruczoły dwunastnicy i jelita cienkiego,
  • sokiem trzustkowym zawierającym enzymy trawienne,
  • żółcią (produkowana przez wątrobę) składającą się z soli żółciowych, fosfolipidów, cholesterolu i bilirubiny, żółć ma za zadanie emulgowanie tłuszczów.

  Treść pokarmowa docierająca do jelita cienkiego, w wyniku mieszania się zawartości jelita cienkiego alkalizuje się, co umożliwia pracę enzymów trawiennych działających przy pH> 7.
  Końcowym efektem działania enzymów trawiennych wszystkich odcinków przewodu pokarmowego są składniki mleczka pokarmowego (wodna zawiesina monocukrów, kwasów tłuszczowych, aminokwasów, nukleotydów i związków mineralnych). Następnie ma miejsce wchłanianie wszystkich składników pokarmowych za pomocą kosmków jelitowych, które wyścielają jelito cienkie w celu zwiększenia powierzchni chłonnej jelita do wielkości 200m²:

  • Wchłanianie wody i soli mineralnych odbywa się przez pory wodne jelita cienkiego takie jak sód, wapń (do jego prawidłowego wchłaniania potrzebna jest wit. D), wit. C, wit. B6 (pirydoksyna), wit. B3 (ryboflawina), wit. B12, kwas foliowy…^[2]
  • Wchłanianie cukrów (monocukrów) zachodzi bardzo szybko – już w dwunastnicy i jelicie czczym na drodze transportu aktywnego.
  • Wchłanianie tłuszczów zachodzi w jelicie cienkim i najbardziej nasilone jest w jelicie czczym, potem krętym. Około 95% tłuszczu dostarczonego z pokarmem ulega wchłonięciu, a 5% tłuszczu obecne jest w kale.
  • Wchłanianie białka a dokładnie L-izomerów aminokwasów ze światła jelita do żyły wątrobowej i naczyń limfatycznych odbywa się z duża szybkością na zasadzie transportu aktywnego.

  W jelicie grubym procesy trawienne ustają. Ma tu miejsce jedynie zwrotne wchłanianie wody (wraz z nią jonów, witamin i aminokwasów) – resorpcja. Formowane są masy kałowe z niestrawionych resztek pokarmu oraz produkowane są niektóre witaminy z grupy B i K przy udziale bakterii symbiotycznych.
  

  Choroba wrzodowa żołądka

  Choroba wrzodowa żołądka to przewlekłe schorzenie polegające na powstawaniu owrzodzeń żołądka lub dwunastnicy. Wrzód żołądka to ubytek w ścianie żołądka, który obejmuje błony: mięśniową, śluzową i wywoływany jest w większości przypadków przez bakterie Helicobacter pylori.

  Na początku procesu chorobowego powstają drobne uszkodzenia śluzówki, zwane nadżerkami. Jeżeli warunki sprzyjają dalszemu rozwojowi choroby, rana powiększa się i rozrasta w głąb ścian narządu. Nieleczona, może uszkodzić naczynia krwionośne żołądka i wywołać krwotok a nawet spowodować przebicie do otrzewnej lub sąsiednich narządów (zwłaszcza do trzustki – nazywa się to perforacją). Błona śluzowa ma dużą zdolność do regeneracji i z łatwością radzi sobie z pojedynczym wrzodem. Natomiast w wypadku choroby wrzodowej uszkodzenia są liczne i nie gojące się z łatwością.

  Choroba wrzodowa jest jedną z najczęstszych chorób przewodu pokarmowego. Występuje u około 5-10% całej dorosłej populacji. Ponad 60% wrzodów zlokalizowanych jest w dwunastnicy ^[3]. Od lat 50-tych ubiegłego wieku w rozwiniętych krajach Europy Zachodniej i Ameryki Północnej sukcesywnie zmniejsza się zachorowalność na wrzód dwunastnicy, natomiast zakażenie bakterią H. pylori występuje powszechnie na całym świecie. Istnieją jednak różnice w częstości infekcji w poszczególnych krajach. Do zakażenia ta bakterią dochodzi najczęściej w dzieciństwie przed osiągnięciem 10 roku życia na drodze pokarmowej i od tego czasu utrzymuje się ono przez całe życie, chociaż potwierdzono, że u części dzieci może dochodzić do samoistnego ustąpienia zakażenia.

  Przyczyny choroby

  Pomimo, że choroba wrzodowa jest dość powszechnym i częstym zjawiskiem na świecie, lekarze nie są jeszcze pewni co ją dokładnie inicjuje. Wyróżnić możemy kilka przyczyn:

  • drażniące działanie soków trawiennych wydzielanych w nadmiarze na tkankę nabłonka śluzowatego, który pokrywa organy wewnętrzne i gruczoły układu pokarmowego,
  • skłonność dziedziczna do występowania tej choroby,
  • nieprawidłowa dieta (spożywanie dużej ilości kawy oraz alkoholu) oraz spożywanie posiłków złej jakości i w pośpiechu,
  • palenie tytoniu,
  • stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych NLPZ m.in. kwasu acetylosalicylowego (aspiryna), ibuprofenu, naproksenu, piroksykamu, diklofenaku,
  • zakażenie bakterią Helikobacter pylori.

  

  Helicobacter pylori to gram-ujemna pałeczka o kształcie spiralnym. Bytuje ona głównie w błonie śluzowej żołądka oraz dwunastnicy, rzadziej na błonie wyścielającej przełyk. Występuje w warunkach niewielkiej dostępności tlenu, wykazuje dużą ruchliwość wynikającą z obecności 4-6 rzęsek umieszczonych na jednym biegunie. W 1994 roku Światowa Organizacja Zdrowia i Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem zaklasyfikowała H. pylori w kat. I rakotwórczych czynników.

  Mechanizm uszkodzenia błony śluzowej przez H. pylori polega na osiedlaniu się bakterii w dołeczkach żołądkowych, pod warstwą śluzu. Taka lokalizacja pozwala na przebywanie w środowisku obojętnym o niskim stężeniu tlenu.

  Aby rozpoznać zakażenie H. pylori wykonuje się gastroskopię wraz z biopsją.
  Inną metodą (bezinwazyjną) jest ureazowy test oddechowy – pacjent wypija roztwór mocznika znakowany radioaktywnym izotopem, jeśli jest zakażony bakterią H. pylori ta rozkłada mocznik według ustalonego wzoru i pacjent będzie wydychał część dwutlenku ze znakowanym węglem – reakcja dodatnia. Czułość testu oddechowego przekracza 90%, a specyficzność jest jeszcze wyższa ^[4].

  Kolejną nieinwazyjną metoda jest badanie metodą PCR. Technika ta polega na próbie namnożenia specyficznego dla bakterii fragmentu DNA, kodującego toksyny – cagA i vacA. Zazwyczaj badana jest próbka kału.

  Istnieją również przypadki choroby wrzodowej żołądka za które odpowiedzialne są grzyby Candidia należące do rzędu drożdżakowców (Saccharomycetales), będące bardzo częstym pasożytem człowieka. Powodują one kandydozę żołądka wraz z powracającą chorobą wrzodową Wrzody żołądka pojawiają się u tych pacjentów w odstępach kilku miesięcznych, leczenie wymaga podania leków przeciwgrzybicznych i stosowania diety.

  Farmakologiczne leczenie wrzodów żołądka

  Celem leczenia jest całkowite usunięcie bakterii zagnieżdżonej w błonie śluzowej żołądka, czyli eradykacja. Głownie stosuje się tzw. terapię potrójną: kombinację trzech leków przez siedem dni: inhibitor pompy protonowej, metronidazol/tynidazol oraz amoksycylinę.

  Pod koniec ubiegłego stulecia wprowadzono dodatkowo klarytromycynę (obok amoksycyliny i metronidazolu, stosowanych zamiennie), która wykazywała najwyższą skuteczność wśród makrolidów.

  Terapia potrójna jest skuteczna w około 80–90% przypadków, o ile jest prowadzona wśród szczepów o wysokiej wrażliwości na antybiotyki. Problemem leczenia zakażenia H. pylori jest reinfekcja, a także wzrastająca oporność tej bakterii na standardowo stosowane leki. Skuteczność jest większa, jeżeli czas trwania terapii trwa 10 dni (zamiast zalecanego tygodnia).

  Dieta w leczeniu wrzodów żołądka

  Dieta w chorobie żołądka (lub dwunastnicy) polega na stosowaniu pokarmów nie pobudzających lub mało pobudzających wydzielanie soków żołądka, oraz na częstym podawaniu posiłków w małych ilościach, przy zachowaniu dostatecznej wartości kalorycznej i dostarczeniu wszystkich składników odżywczych w potrzebnych ilościach.

  Potrawy należy podawać w postaci rozdrobnionej, powinny być one łatwo strawne. Nie można obciążać żołądka potrawami długo w nim zalegającymi, unikać należy alkoholu, nadmiaru soli, octu, owoców cytrusowych, rozgrzewających przypraw, nie należy potraw podawać podgrzanych do wysokiej temperatur ^[5].

  Pokarmy podaje się początkowo w postaci płynnej lub przetartej, następnie mielone:

  • dania z jaj i twarogu,
  • gotowane chude mięso, pulpety z ryb i mięsa gotowane na parze,
  • masło, oliwę z oliwek, olej z czarnuszki
  • kasze, kleiki z owsa i jęczmienia, kisiele, wodę z miodem, banany, awokado.

  Czynnikami chroniącymi błonę śluzową żołądka przed nadżerkami jest hormon metionina i aminokwas egzogenny tryptofan. Nadżerki często spowodowane są doustnym przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych jak np. aspiryny.
  Stąd ważne aby w jadłospisie nie zabrakło źródeł tryptofanu tj.:

  • pestek dyni, ziaren sezamu,
  • suszonej spiruliny,
  • parmezanu, mozzarelli,
  • otrębów owsianych

  Rozpuszczalne frakcje błonnika pokarmowego takie jak pektyna zmniejszają stany zapalne w jelitach wywołane przez stosowanie NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych). Wspólną cechą pektyn jest zdolność do tworzenia żeli w kwaśnych warunkach. Źródłami pektyny są: jabłka, pigwy, banany, czereśnie, rodzynki, winogrona, porzeczki, agrest, ananasy, maliny, pomidory, morele, cytrusy a właściwie ich biała skórka czyli wszystkie te owoce które podczas gotowania tworzą galaretkę.

  Należy również zwrócić szczególną uwagę na przeciwutleniacze wśród których najsilniejszą jest astaksantyna, której udowodniono ochronne działanie antystesowe i przeciwwrzodowe ^[6]. Jej najlepszym źródłem jest: dziki łosoś, małże, kryl, algi.

  Pomocnymi w leczeniu wrzodów jest także kwas foliowy, który łagodzi owrzodzenia żołądka wywołane indometacyną poprzez mechanizmy antyoksydacyjne i przeciwzapalne wydzielnicze. Jego najlepszym źródłem jest:

  • szpinak, sałata i natka pietruszki,
  • wątróbka, sery, jaja,
  • brokuły, kalafior,
  • kapusta, brukselka, szparagi, bób, zielony groszek, buraki,
  • ziarna, orzechy

  Bardzo ważne w leczeniu dietetycznym są również przyprawy i zioła, które hamują zdolność przyczepiania się H.pylori do śluzówki żołądka. Warto więc wprowadzić do codziennej diety: cynamon, kurkumę, kminek, imbir, ogórecznik, czarny kminek, oregano i lukrecję

  

  Silne właściwości przeciwwrzodowe posiada także zielona herbata a dokładnie jej składnik kwas galusowy.

  W leczeniu wrzodów żołądka nie można pominąć zbawiennego działania siemienia lnianego. Leczniczy napój przygotowuje się zalewając litrem ciepłej ale nie gorącej wody ¼ szklanki siemienia lnianego. Tak uzyskany roztwór zostawia się na 8 godzin, po czym odcedza uzyskany płyn przelewając przez sito. Dzięki takiemu przygotowaniu udaje się zachować bogactwo kwasu linolenowego, który przeciwdziała zapaleniu wywołanemu przez nadmiar kwasu arachidonowego. Powinien być popijany kilka razy dziennie pomiędzy posiłkami. Podobne właściwości ma również olej cedrowy. Należy jednak zaznaczyć, iż zarówno olej cedrowy jak i simie lniane nie powinno być stosowane jednocześnie z lekami, ponieważ może zmniejszyć ich przyswajalność.

  Zalecane jest spożywanie posiłków ciepłych zamiast zimnych lub gorących, a także rozdrabnianie posiłków poprzez np. miksowanie składników np. zupy kremy, koktajle w celu ułatwienia trawienia.

  [1] Konturek S.: „Fizjologia układu trawiennego. Fizjologiczne podstawy gastroenerologii” PZWL Warszawa 1985, str. 101-470
  [2] Pod redakcją Victora L. Dawidsona, Donalda B. Sittmana „ Biochemia”, Wydawnictwo Urban&Partner, Wrocław 2002 r., str. 430
  [3] Szczeklik A.:, Choroby wewnętrzne, Medycyna Praktyczna Kraków 2005, str. 779, t. I
  [4] Chua T.S., Fock K.M., Teo E.K., Ng T.M.: Validation of 13C-urea breathtest for the diagnosis of Helicobacter pylori infection in the Singapore population. „Singapore Med J”, sierpień 2002, 8 (43), 408-11.
  [5] Pitchford P.: Odżywianie dla zdrowia. Tradycje wschodnie i nowoczesna wiedza o żywieniu. Wydawnictwo Galaktyka, 2009, str. 434-444.
  [6] Nishikawa Y., Minenaka Y., Ichimura M., Tatsumi K., Nadamoto T., Urabe K.: Effect of astaxanthin and vitamin C in the prevention of gastric ulcers in rats stress., J Nutr Sci Vitaminol (Tokyo). 2005 June, 51 (3), 135-41

  Czytaj więcej »
• 

  Melon kantalupa (muskmelon)

  on | in Artykuły, Ciekawostki, Naukowo o jedzeniu | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Jest już środek lata, więc kilka słów o melonach, które właśnie teraz powinny zagościć na naszych stołach. Melony, podobnie jak owoce mango i arbuzy są owocami sezonu letniego. Ich sezon trwa od kwietnia do sierpnia – w tym okresie są najlepsze.

  Cudownie pyszny melon kantalupa należy do dużej rodziny dyniowatych, podobnie jak dynia piżmowa czy ogórek. Melon Kantalupa pochodzi z Indii, starożytnej Persji i Afryki.  Najlepiej rosną na dobrze drenującej piaszczystej glebie z dobrym systemem nawadniania i wymagają pszczół miodnych w celu odpowiedniego zapylenia.

  Wiele odmian kantalupy uprawianych jest na całym świecie. Jednak dwa rodzaje, których nazwa pochodzi od ich miejsca pochodzenia, stały się wyjątkowo popularne w świecie zachodnim.
  Pierwszy z nich to Europejska kantalupa (Cucumis melo cantalupensis) pochodzi od włoskiej papieskiej wioski „Cantalup” i ma jasnozieloną, lekko żebrowaną skórę, która wygląda zupełnie inaczej niż kantalupa z Ameryki Północnej. Galia melon również należy do tej kategorii.

  Północnoamerykańska kantalupa (Cucumis melo reticulatus), znana w Stanach Zjednoczonych i niektórych częściach Kanady, jest nazywana melonem siateczkowatym ze względu na siatkowate (lub siatkowe) pokrycie skóry. Mają słodki, charakterystyczny bladozielony soczysty miąższ.
  Na ogół owoce kantalupa mają kształt okrągły lub podłużny, mają średnicę 4,5-6,5 cali i ważą 450–850 g, często więcej niż kilogram. Wewnątrz, jego miąższ ma barwę od pomarańczowo-żółtej do łososiowej, ma miękką konsystencję i soczystą konsystencję ze słodkim, piżmowym aromatem, który najlepiej emanuje z całkowicie dojrzałych owoców. W jego środku znajduje się wydrążona wnęka wypełniona małymi białawymi ziarnami zamkniętymi w sieci śluzowatej siatki.

  Korzyści zdrowotne

  1. Są to owoce niskokaloryczne (100 g owoców ma tylko 34 kalorie) i niskotłuszczowe. Pomimo tak niskiej kaloryczności, owoce są bogate w liczne polifenolowe związki pochodzenia roślinnego, witaminy i minerały:

  • Owoc jest doskonałym źródłem witaminy A (100 g zapewnia 3382 IU lub około 112% zalecanego dziennego spożycia). Witamina A jest silnym przeciwutleniaczem i ma zasadnicze niezwykle istotna do utrzymania w dobrej kondycji naszej skóry oraz błon śluzowych. Wiadomo również, że spożywanie naturalnych owoców bogatych w witaminę A pomaga chronić przed rakiem płuc i jamy ustnej.
  • Jest również bogaty w przeciwutleniające flawonoidy, takie jak beta-karoten, luteina, zeaksantyna (patrz opis niżej) i kryptoksantyna. Te przeciwutleniacze mają zdolność do ochrony komórek i innych struktur w naszym organizmie przed wolnymi rodnikami, tym samym chroniąc nas przed rakiem okrężnicy, prostaty, piersi, endomitozą, rakiem płuc i trzustki.

  Zeaksantyna – niezmiernie ważny karotenoid, selektywnie wchłaniany w plamce żółtej oka, gdzie pełni funkcje przeciwutleniające i ochronne przed promieniowaniem UV. W ten sposób zapewnia ochronę oczu przed chorobą zwyrodnieniową plamki żółtej związaną z wiekiem (ARMD) u osób starszych.

  2. Jest idealnym źródłem potasu. 100 g owoców zapewnia 267 mg tego elektrolitu. Potas jest ważnym składnikiem komórek i płynów ustrojowych, pomaga kontrolować tętno i ciśnienie krwi. W ten chroni nas przed udarem i chorobami serca.

  3. Owoc zawiera również witaminy z grupy B, takie jak niacyna, kwas pantotenowy, witaminę C oraz minerały, takie jak chociażby mangan, który jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego. Odpowiada również za mocne kości.

   

  Cucumis melo – wartość odżywcza na 100 g
  Wartość odżywcza		RWS*  (%)
  Energia	34 Kcal	1,5%
  Węglowodany	8,6 g	6,5%
  Białko	0,84 g	1,5%
  Całkowita zawartość tłuszczu	0,19 g	<1%
  Cholesterol	0 mg	0%
  Błonnik pokarmowy	0,9 g	2,25%
  Witaminy		RWS  (%)
  Folacyna	21 µg	5%
  Niacyna	0,734 mg	4,5%
  Kwas pantotenowy	0,105 mg	2%
  Pirydoksyna	0,072 mg	5,5%
  Ryboflawina	0,026 mg	2%
  Tiamina	0,017 mg	1%
  Witamina A	3382 IU	112%
  Witamina C	36,7 mg	61%
  Witamina E	0,05 mg	0,5%
  Witamina K	2,5 mg	2%
  Elektrolity		RWS  (%)
  Sód	1 mg	0%
  Potas	267 mg	6%
  Minerały		RWS  (%)
  Wapń	9 mg	1%
  Miedź	41 µg	4,5%
  Żelazo	0,21 mg	2,5%
  Magnez	12 mg	3%
  Mangan	0,041 mg	2%
  Cynk	0,18 mg	1,5%
  FITO-SKŁADNIKI ODŻYWCZE
  Karoten-α	2020 µg	–
  Krypto-ksantyna-β	1 µg	–
  Luteina-zeaksantyna	26 µg	–

  *RWS – Referencyjna wartość spożycia dla przeciętnej osoby dorosłej

   

  Wybór i przechowywanie

  Melony Cantaloupa najlepiej rosną w miesiącach letnich. Często trudno jest ocenić dojrzałość i smak bez sprawdzenia miąższu melona. Należy szukać takiego, który jest ciężki z twardą skórką, która nie jest ani zbyt błyszcząca ani matowa, najlepiej bez żadnych skaleczeń na powierzchni, które mogły się pojawić podczas transportu owocu. W domu najlepiej umieścić je w chłodnym, dobrze wentylowanym miejscu. Krojone plastry należy jednak przechowywać zawsze w lodówce.

   

  Metody przygotowywania i podawania

  

  Zewnętrzna część skóry melona kantalupa może zawierać szkodliwe bakterie salmonelli , zwłaszcza w miejscu gdzie występują drobne pęknięcia czy skazy. Dlatego przed spożyciem należy dokładnie przemyć owoce zimną bieżącą wodą.

  Oto kilka wskazówek dotyczących serwowania owoców:

  • Kawałki miąższu melona są doskonałym dodatkiem do sałatki owocowej.
  • Świetnie sprawdzają się również z dodatkiem szynki długodojrzewającej typu parmeńska czy Jamon Serrano
  • Bardzo fajnie nadają się również na dżem, sorbet, smoothie lub sok

  Alergie

  Dotychczas nie zgłaszano reakcji alergicznych na melonowce i można je bezpiecznie spożywać w okresie ciąży i u matek karmiących. Jednakże, należąc do dyniowatych, niektóre owoce mogą zawierać toksynę kukurbitacynę. Z tego samego powodu należy unikać melonów niedojrzałych i/lub gorzkich.

   

   

  Czytaj więcej »
• 

  7 NAPOJÓW, które mocno PRZYSPIESZĄ METABOLIZM

  on | in Artykuły, Ciekawostki | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Idą wakacje, więc jeśli chcesz podkręcić metabolizm, a tym samym ułatwić sobie spalanie tłuszczu, ten artykuł jest właśnie dla Ciebie.

  W dzisiejszych czasach otyłość to nie tylko problem ludzi objadających się czy jedzących niewłaściwie. Z nadwagą borykają się również osoby cierpiące na choroby, które w znaczny sposób spowalniają metabolizm. Są nimi m.in.: Niedoczynność tarczycy, zespół Cushinga, choroba Hashimoto, zespół policystycznych jajników, w tym Zespół Stein-Leventhala czy cukrzyca typu II.

  Warto więc sięgnąć po sprawdzone i niesamowicie proste rozwiązania, które oprócz przyspieszenia metabolizmu, dodatkowo nawodnią Twój organizm.

  Oto lista napojów, które mogą mocno przyspieszyć metabolizm:

  1. PIKANTNA HERBATKA

  
  
  Składniki:

  • 1 szklanka ciepłej wody
  • łyżka miodu
  • sok z połówki cytryny
  • 1 łyżeczka cynamonu
  • 1 łyżeczka pieprzu cayenne

  Instrukcje:
  wymieszaj wszystkie składniki w szklance. Pij napar zaraz po wstaniu, na czczo. Herbatka również poprawia trawienie.

  ---

  2. POMARAŃCZOWO – BANANOWE SMOOTHIE

  
  
  Składniki:

  • 1 łyżka oleju kokosowego
  • 1 łyżeczka tartego imbiru
  • 1/2 szklanki nisko-tłuszczowego jogurtu naturalnego
  • 2 łyżki siemienia lnianego mielonego
  • 2 łyżki białka serwatkowego
  • 1 banan
  • 1 pomarańcza

  Instrukcje:
  Umieść wszystkie składniki w blenderze i miksować, aż mieszanina stanie się jednorodna. Pij go najlepiej codziennie rano na pusty żołądek.

  ---

  3. OWOCOWE SMOOTHIE

  

  Obraz Designed by Topntp26

  Składniki:

  • Pół szklanki wody
  • 2 plastry ananasa
  • 2 soczyste grejpfruty
  • 1 filiżanka malin

  Instrukcje:
  Umieść wszystkie składniki w blenderze i miksuj, aż mieszanina stanie się jednorodna. Pij go najlepiej codziennie rano na pusty żołądek.

  ---

  4. HERBATA MIĘTOWA

  

  Obraz Iva Balk z Pixabay

  Instrukcje:
  Do 1 L  zielonej herbaty dodaj garść suchych liści mięty i kilka plasterków cytryny. Zostaw mieszaninę na całą noc, w ten sposób składniki się skutecznie przegryzą. Następnie możesz miksturę odcedzić i wypijać po 1 szklankę każdego ranka.

  ---

  5. JABŁKOWE SMOOTHIE

  

  Obraz rawpixel z Pixabay

  
  Składniki:

  • 1 łyżeczka miodu
  • 1 szklanka wody
  • 1 zielone jabłko
  • 1 soczysta cytryna
  • 1 grejpfrut

  Instrukcje:
  Zmiksuj wszystkie składniki blenderem. Możesz spożywać koktajl każdego ranka przed śniadaniem lub zamiast śniadania.

  ---

  6. KOKTAJL TRUSKAWKOWY

  
  
  Składniki:

  • Pół litra mleka, może być również mleko roślinne
  • Kubek jogurtu naturalnego lub maślanki
  • 1/4 szklanki siemienia lnianego mielonego
  • 1/2 szklanki płatków owsianych
  • 2 garści truskawek

  Instrukcje:
  Zmiksuj wszystkie składniki i wypijaj trochę koktajlu przed każdym posiłkiem.

  ---

  7. CZEKOLADOWY SHAKE

  

  Obraz Designed by Topntp26

  Składniki:

  • miód
  • 1/4 szklanki amarantusa (poping)
  • 1/2 litra mleka, może być również mleko roślinne
  • 1/2 szklanki płatków owsianych
  • Kakao w proszku

  Instrukcje:
  Umieść składniki w blenderze i dobrze zmiksuj. Shake pij na pusty żołądek, zaraz po wstaniu w ramach śniadania.

  Czytaj więcej »
• 

  Rak jelita grubego – leczenie, objawy i dieta

  on | in Czytelnia, Naukowo o jedzeniu | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 1 Comment

  Niestety w dzisiejszych czasach rak jelita grubego to prawdziwa plaga. Jeszcze do niedawna mówiło się, że ten rodzaj nowotworów dotyczy głównie osób w starszym wieku. W chwili obecnej osoby w każdym wieku są coraz bardziej narażone na pojawienie się niepokojących zmian w obrębie tej części jelita. Nowotwory jelita grubego zaliczane są do nowotworów dietozależnych. Do nowotworów jelita grubego należą: nowotwory okrężnicy, odbytnicy i odbytu. Co ciekawe, zachorowalność na tego typu nowotwory ma największy współczynnik w krajach wysoko rozwiniętych. W tym rankingu niechlubnie przoduje Ameryka północna a zaraz za nią kraje Europy Zachodniej. Najmniej współczynnik zachorowań można odnotować w krajach Afryki i Azji.

  W Polsce nowotwór ten jest drugim pod względem zachorowalności nowotworem złośliwym (średnio 27 na 100 000 mieszkańców) i stanowi ponad 10% wszystkich zachorowań oraz zgonów z tego powodu zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn, choć zachorowania występują około 2-krotnie częściej w populacji mężczyzn niż kobiet.

  

  Wykrycie choroby nowotworowej jelita grubego we wczesnej fazie (A) daje prawie 100% szanse na wyzdrowienie. Im później zostanie on wykryty (faza C i D) tym mniejsze szanse na przeżycie. W Polsce 50 % przypadków jest wykrywanych w ostatnich fazach.

  I. Badania, które pomagają wykryć raka jelita grubego to:

  • kolonoskopia,
  • badanie kału na krew utajoną,
  • sigmoidoskopia,
  • tomografia komputerowa z kontrastem,
  • palpacyjne badanie odbytnicy.

  

  II. Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia raka jelita grubego

  Na rozwój raka jelita grubego ma wpływ wiele czynników, podzielić je możemy na dwie zasadnicze grupy:
  I GRUPA – wewnętrzne czynniki
  (genetyczne, stany przedrakowe: gruczolaki, zespoły polipowatości (FAP, zespoły Gardnera, zespół Turcota, zespół Peutza i Jeghersa) oraz nieswoiste stany zapalne (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego – Crohna)

  II GRUPA– zewnętrzne czynniki (środowiskowe) .
  Jak wynika z badań American Cancer Society, za 80% zachorowań na nowotwór jelita grubego odpowiada właśnie ta grupa czynników. Tu również istnieje podział na dwie podgrupy:

  Podgrupa I
  czynników dotyczy tych, które są związane ze stylem życia czyli te na które mamy sami bezpośredni wpływ. Do tej sfery zaliczyć należy w głównej mierze złe nawyki żywieniowe czyli:

  • nadmierne spożycie czerwonego mięsa,
  • dieta uboga w błonnik nie dostarczająca odpowiednich ilości witamin oraz składników mineralnych takich jak: wapń, selen, cynk, miedź, mangan, kwas foliowy),
  • dodatki chemiczne i konserwanty w żywności czyli żywność przetworzona chemicznie,
  • zła proporcja tłuszczów z przewagą tych szkodliwych takich jak tłuszcze trans itd.,picie alkoholu i palenie papierosów oraz zmora ostatnich lat czyli otyłość.
  • brak wysiłku fizycznego

  Podgrupa II
  czynników związana jest z tzw. sytuacją socjoekonomiczną czyli m.in.: rasą, wiekiem, miejscem zamieszkania i związanym z tym zanieczyszczeniem środowiska np. azbestem, promieniowaniem jonizującym, dymami fabrycznymi oraz innymi szkodliwymi substancjami.

  

  III. Zalecenia dietetyczne w raku jelita grubego

  BIAŁKO

  Białka (proteiny) dostarczają organizmowi cennych aminokwasów, które stanowią budulec oraz źródło energii i w przeciwieństwie do cukrów powodują długotrwałe uczucie sytości. Proteiny są niezbędne do budowania tkanek, enzymów, przeciwciał, hemoglobiny czy hormonów. Nowotwór przeszkadza w prawidłowym metabolizmie organizmu, spalając niektóre białka. To z kolei ma destrukcyjny wpływ na układ odpornościowy. Szybko dzielące się, zaktywowane komórki naszego układu immunologicznego, potrzebują ciągle nowych dostaw białka, do budowy swoich składników komórkowych. Stąd bierze się konieczność ciągłego dostarczania wysokowartościowego białka we właściwych ilościach. Dla wspomagania układu odpornościowego organizm będzie potrzebował przynajmniej 1g białka na kilogram masy ciała. Najwartościowsze rodzaje białek pozyskać możemy z: chudego mięsa, jajek, roślin strączkowych (tu należy wziąć pod uwagę indywidualna tolerancje organizmu), ryb, niemodyfikowanej soi, zbóż.

  TŁUSZCZE

  Tłuszcze to najbardziej skoncentrowana postać energii. Ułatwiają wchłanianie i transport witamin w nich rozpuszczalnych (A, D, E, K). Tłuszcz oszczędza białko, dzięki temu organizm nie musi spalać białka. Dieta w nowotworach jelita grubego powinna być dietą niskotłuszczową. Badania wykazano, że zbyt duża ilość tłuszczów w diecie ma związek z przyspieszeniem rozwoju guzów nowotworowych.
  Ogólne zalecenia spożywania tłuszczów w chorobach nowotworowych jelit:

  • spożywanie potraw z ryb przynajmniej 3 razy w tygodniu, najbardziej pożądane są ryby bogate w tłuszcze typu omega-3 (łosoś, pstrąg, makrela…),
  • ograniczenie spożycia: masła, margaryn, majonezu, oleju kukurydzianego i słonecznikowego, potraw smażonych. Zamiennie stosowanie oliwy z oliwek, oleju lnianego, awokado i oleju kokosowego który jak dowodzą najnowsze badania niszczy komórki nowotworowe jelita grubego (naukowcy z Uniwersytetu w Adelajdzie w Australii przeprowadzili badania in vitro na komórkach rakowych – okazało się, że rezultaty są spektakularne. Aż 90 proc. komórek rakowych jelita grubego zostało usuniętych zaledwie w kilka dni – badania zostały opublikowane w czasopiśmie „Cancer Research”, wydawanym przez Amerykańskie Stowarzyszenie na rzecz Badań nad Rakiem. To właśnie obecność kwasu laurynowego, który stanowi około 50% składu oleju kokosowego stanowi o tak silnych właściwościach przeciwnowotworowych.
  • włączenie do diety większej ilości produktów pochodzenia roślinnego najlepiej pochodzących z ekologicznych upraw.
  • całkowita rezygnacja z dań przygotowywanych przemysłowo takich jak zamrożone gotowe obiady, ciasta, gotowe produkty oraz dania typu fast food czyli hamburgery, cheeseburgery, frytki, chipsy i inne. Wszystkie te produkty zawierają bardzo dużo tłuszczów nasyconych oraz tzw. tłuszczów tran czyli utwardzonych tłuszczów roślinnych, które potęgują rozwój choroby nowotworowej (Uczeni z University of North Carolina-Chapel Hill ustalili, że ludzie, w których diecie było dużo kwasów tłuszczowych trans niemal dwukrotnie częściej chorują na raka jelita).
  • ograniczenie jedzenia solonych wędlin oraz mięsa czerwonego do 1 razu w tygodniu. Praktycznie całkowita rezygnacja z mięsa przygotowanego na grillu. Pomimo tego, iż mięso to jest mięsem chudym podczas długiej obróbki termicznej czerwone mięso wytwarza toksyczne związki (m.in. heterocykliczne aminy), które są substancja mi kancerogennymi.

  WĘGLOWODANY

  Węglowodany są głównym źródłem energii dla naszego organizmu. Węglowodany przenoszone są z krwią jako glukoza, której stężenie reguluje insulina. Organizm ludzki potrzebuje stałych dostaw węglowodanów w postaci glukozy bo tylko wtedy wszystkie reakcje przemiany materii będą zachodziły prawidłowo. Żywność bogata w węglowodany złożone zapobiega zwiększeniu stężenia glukozy, która mogłaby karmić komórki nowotworowe, gdyż należy pamiętać ze rak karmi się cukrem. W diecie chorego nie zaleca się aby jeść więcej niż 40 g węglowodanów w jednym posiłku.

  SKŁADNIKI MINERALNE

  1. Wapń
     Sole wapnia oprócz tego, że są budulcem kości i zapobiegają osteoporozie również chronią nasz organizm przed wieloma chorobami w tym chorobami serca i m.in. raka jelita grubego. Badania European Cancer Prevention Organisation Study Group wykazały zmniejszenie nawrotów gruczolaków jelita grubego w grupie osób z substytucją wapnia.Badania prowadzone przez Harvard School of Public Health wykazały, że stosowanie wapnia zmniejsza częstość powstawania polipów i zmniejsza ryzyko zachorowania na ten rodzaj raka. Zalecana dzienna dawka wapnia dla osób między 19 – 50 rokiem życia to około 1 grama. Powyżej 50 roku życia powinno się spożywać 1,2 grama.
     Źródła wapnia to głównie: nabiał, konserwy rybne zawierające kościec (sardynki, szproty), jaja, pieczywo, mąki i kasze gruboziarniste, suche nasiona roślin strączkowych, szpinak, jarmuż, brokuły, tofu, migdały, orzechy, kakao.
  2. Selen
     Pierwiastek śladowy jakim jest selen uchodzi za substancję odtruwającą, pomagającą naprawiać uszkodzenia komórek organizmu. Selen m.in. aktywuje komórki odpornościowe organizmu do wytężonej pracy a jego niedobory mają ścisły związek z występowaniem chorób cywilizacyjnych. Selen spowalnia proces podziału komórek co pozwala na ewentualną naprawę powstałych uszkodzeń zawartego w nich DNA. Dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek to od 0,06 mg. Bogate w selen są: kiełki pszenicy, otręby, orzechy brazylijskie (jeden orzech zaspakaja całodzienne zapotrzebowanie na selen), sezam, ryby morskie (szczególnie okoń czerwony, tuńczyk) drób, jaja, ziarna zbóż. Należy jednak uważać aby selenu nie przedawkować gdyż jego nadmiar może być toksyczny. Toksyczna dawka selenu wynosi około 600-700g/ dobę
  3. Cynk
     Składnik mineralny jakim jest cynk jest niezbędny do życia wszystkim organizmów. Pełni on w organizmie wiele istotnych funkcji między innymi odgrywa kluczową rolę w metabolizmie cukrów, tłuszczów i białek, uczestniczy w budowie substancji genetycznej oraz we wzroście komórek. Nie należy zapominać o tym iż zarówno układ immunologiczny jak i wiele hormonów go potrzebuje. Zapotrzebowanie dzienne na ten pierwiastek wynosi 13 -20 mg. Bogate w cynk są kiełki pszenicy, owies, płatki owsiane, pestki dyni, groszek, mleko, nasiona roślin strączkowych, jaja, podroby, wołowina, migdały, zielone warzywa liściaste i kapusta.

  WITAMINY

  1. Witamina A
     Witamina A jest rozpuszczalna w tłuszczach i powstrzymuje wzrost i rozwój nowotworu. Reguluje procesy tworzenia się nowych komórek, a więc jest konieczna do uzyskania odpowiedniego ich wzrostu. Witamina A wzmacnia układ immunologiczny, utrzymuje sprawność grasicy, w której dochodzi między innymi do dojrzewania limfocytów T. Brak witamina A w organizmie może prowadzić do zmniejszenia liczby komórek plazmatycznych wytwarząjących przeciwciała. Zalecana dzienna dawka dla osób pomiędzy 26-60 rokiem życia wynosi 0,8 mg. Bogate w witaminę A są: tran, wątroba, pełnotłuste mleko, masło, śmietana, sery, żółtka jaj.
  2. Witamina D
     O właściwościach prozdrowotnych witaminy D można by pisać godzinami. Niestety wraz z wiekiem nasza skóra stopniowo traci zdolność do syntetyzowania tej witaminy przy jednoczesnym bardzo dużym wzroście zapotrzebowania naszego organizmu na nią. Wyniki badań epidemiologicznych jednoznacznie pokazały, że witamina D jest jednym z głównych czynników ograniczających ryzyko nowotworów złośliwych jelita grubego aż o 50%. W pracy Gorhama i wsp. (Gorham ED, Garland CF, Garland FC et al.: Optimal vitamin D status for colorectal cancer prevention: a quantitative meta analysis. Am J Prev Med 2007r) przeanalizowano dane z pięciu wyników badań stężenia 25-OHD dostępnych w bazie PubMed z roku 2006, dzięki którym autorzy wykazali, że dzienne spożycie 1000-2000 j.m./dobę witaminy D może zmniejszyć do minimum ryzyko wystąpienia nowotworu złośliwego jelita grubego. Źródłami witaminy D są głównie tłuste słonowodne ryby (tuńczyk, makrela, halibut, śledź, sardynka), masło, żółtka jaj, mleko, tran, wątroba, drożdże, grzyby, jednak z praktycznego punktu widzenia naturalne źródła witaminy D, ze względu na ograniczone możliwości ich spożywania (ilościowe lub ekonomiczne), nie są w stanie zaspokoić zapotrzebowania organizmu dorosłego człowieka na witaminę D. Ważna jest codzienna, przynajmniej 15 min. ekspozycja na słońce oraz dodatkowa suplementacja.
  3. Witamina C
     Witamina C wykazuje wielokierunkowe działanie wspomagające odporność każdego organizmu. Chroni organizm przed szkodliwym działaniem wolnych rodników, nadtlenków lipidów i innych toksycznych substancji. Poprawia metabolizm tłuszczy. Jest niezbędna w wytwarzaniu kolagenu. Zwiększa odporność organizmu i zmniejsza stres oksydacyjny wewnątrz komórki. Duthie i wsp. Wykazali, że wzbogacanie diety witaminą C (100 mg/dobę), oraz pozostałych antyoksydantów: witaminy E i  b-karotenem (znacząco zmniejszyła poziom oksydacyjnych uszkodzeń w DNA limfocytów.
     Produkty, bogate w witaminę C to: kiwi, zielona pietruszka, owoce dzikiej róży, wiśnie, owoce jagodowe, rokitnik zwyczajny, czarne porzeczki, głóg, cytryny, pomarańcze, grejpfruty, koper włoski, brokuły, papryka, kapusta, kalafior, ziemniaki, chrzan
  4. Witamina E
     Witamina E inaczej Tokoferol należy do grupy antyoksydantów. Jest silną substancją wyłapującą wolne rodniki w środowisku tłuszczowym. Chroni nasz organizm przed chorobami nowotworowymi. Hamuje hemolizę krwinek czerwonych. Tokoferol jest obecny przede wszystkim w olejach roślinnych takich jak oleje: rzepakowy, z kiełków pszenicy czy oliwa z oliwek. Występuje również w kiełkach pszenicy oraz w orzechach laskowych, ziarnach słonecznika, migdałach, zielonej pietruszce, sałacie, żółtku jaja, maśle, mleku i jego przetworach.
  5. Beta karoten
     Beta karoten jest prekursorem witaminy A. W odżywianiu chroniącym przed rakiem lub wspomagającym jego leczenie zalecana dzienna dawka to od 12 – 15 mg. Produkty bogate w beta karoten to: marchew, groszek zielony, pomidory, morele, głóg, kapusta, koper włoski, szpinak, mango, dynia, brzoskwinie

  STYL ŻYCIA

  1. Wysyłek fizyczny
     Włączamy dopiero, gdy rany pooperacyjne pacjenta będą w pełni zagojone. Najlepiej zacząć od umiarkowanych sportów wytrzymałościowych takich jak: jazda na rowerze, pływanie, piesze wycieczki, taniec. W przypadku pacjentów z rakiem jelita grubego nie są zalecane takie dyscypliny sportu jak: tenis, golf, piłka ręczna i nożna oraz inne gry w piłkę ze względu na silną rotację tułowia i nieskoordynowane ruchy hamowania.
  2. Relaks
     Oznacza świadome rozluźnienie, uwolnienie się od negatywnych myśli i uczuć. Są różne sposoby świadomego relaksu np. joga, medytacje, czytanie dobrych książek, relaksacyjna muzyka, umiarkowany sport, zjednoczenie się z naturą. Wystarczająca ilość snu, masaże, sauna, zmiana klimatu.
  3. Spożycie alkoholu
     Należy całkowicie wykluczyć go ze swojej diety. Nawet umiarkowane ilości (jeden kieliszek wina, jeden drink) jakiegokolwiek alkoholu zwiększają zagrożenie pojawienia się komórek nowotworowych w jelicie grubym.
  4. Palenie papierosów
     Podobnie jak alkohol powinno być całkowicie wykluczone. Osoby palące od dłuższego czasu są bardzo zagrożone rakiem jelita grubego. Należy pamiętać, że tytoń jest szkodliwy dla każdego narządu i układu organizmu ludzkiego.

  IV. Żywienie w nowotworach jelita grubego

  Żywienie powinno się opierać na poniższych grupach żywieniowych, każdy z siedmiu jej elementów powinien być dostarczany i uwzględniany w codziennym pożywieniu:

  

  ANTYOKSYDANTY
  Żywność, którą będziemy spożywać winna być bogata w substancje wyłapujące wolne rodniki czyli antyoksydanty. Są to przede wszystkim produkty bogate w witaminę A, C, E, pierwiastki śladowe szczególnie selen i cynk oraz: karotenoidy (beta-karoten, likopen, luteina) i flawonoidy: Flawonoidy znaleźć możemy w produktach posiadających intensywną czerwoną lub fioletową barwę, ponieważ takim zabarwieniem cechują się w naturze: porzeczka, aronia, winogrona i czerwona papryka. Występują również w owocach (szczególnie w grapefruitach), warzywach (np. pomidorach, brokułach, sałacie), kaszy gryczanej, roślinach strączkowych (głównie soi), zielonej herbacie, czerwonym winie, piwie, młodym pieprzu, czekoladzie, kakao oraz oliwie z oliwek. Co ciekawe są także składnikami ziół wykorzystywanych w lecznictwie, jak np. rozmaryn.

  WARZYWA I OWOCE
  Warzywa i owoce odgrywają kluczowa role w prewencji chorób nowotworowych jelita grubego. Są one nie tylko fantastycznym źródłem makro i mikro elementów ale są również bardzo bogate we włókno pokarmowe, które to odgrywa kluczowa rolę zarówno w zapobieganiu jak również w leczeniu raka jelita grubego. Warzywa i owoce powinniśmy jeść minimum 5 razy dziennie w tym 3 porcje warzyw i 2 porcje owoców. Wybierajmy wysokowartościowe warzywa i owoce, najlepiej organiczne które zawierają substancje, przeciwnowotworowe. Do najbardziej pożądanych warzyw, które pomogą nam zabezpieczyć się przed nowotworami jelita grubego należy zaliczyć tzw. rośliny krzyżowe. Są to tzw. warzywa kapustne takie jak: wszelkie rodzaje kapusty, brokuły, brukselka, kalafior, jarmuż itd. Głównym czynnikiem aktywnym w tej grupie warzyw są prawdopodobnie indole, co zostało potwierdzone w badaniach przeprowadzonych na zwierzętach. Indole to związki chemiczne ograniczające wzrost i namnażanie się komórek nowotworowych, stymulujące apoptozę komórek rakowych (naturalny proces zaprogramowanej śmierci komórki w organizmie wielokomórkowym) i przyspieszające detoksykację substancji kancerogennych oraz wspomagające naprawę DNA. Na specjalną uwagę zasługuje jarmuż. Zawiera więcej beta karotenu niż szpinak i dwukrotnie więcej luteiny niż większość przebadanych warzyw. Ma także działanie regulujące poziom estrogenów.

  Dietę należy urozmaicać różnymi ich rodzajami zapewniając sobie w ten sposób szeroki wachlarz związków fitochemicznych. Pamiętać należy, że porcja warzyw to kubek warzyw surowych lub pół kubka warzyw gotowanych bądź kubek soku warzywnego. Jeśli chodzi o owoce to za porcję przyjmuje się 1 świeży owoc lub część większego, kubek owoców jagodowych, pół kubka świeżych owoców (ugniecionych), ćwierć kubka owoców suszonych lub pół kuka soku owocowego. Niestety należy również pamiętać, że im dłuższa obróbka termiczna w/w warzyw tym mniejsze właściwości przeciwnowotworowe – gotowanie niszczy część właściwości przeciwnowotworowych roślin krzyżowych.

  Nie można również zapominać o owocach. Wg. dr Tima Byers’a z centrum Kontroli Chorób i Profilaktyki substancją czynną odgrywającą istotna rolę w zmniejszaniu ryzyka zachorowalności na nowotwory jelita grubego jest aspiryna czyli kwas acetylosalicylowy który zawierają m.in. jabłka, daktyle owoce jagodowe, wiśnie, maliny, suszone porzeczki.

  MIĘSO I RYBY
  Osoby będące rodzinnie obciążone rakiem jelita grubego, będące po zabiegu usuwania polipów lub chcące się przed tym nowotworem uchronić powinny zupełnie wykluczyć czerwone mięso ze swojego menu, natomiast pozostałe gatunki mięs powinny zostać znacznie ograniczone. Co ciekawe, na podstawie 6-letnich obserwacji prowadzonych na grupie 90000 kobiet udowodniono, że praktycznie nie istnieje bezpieczna porcja czerwonego mięsa. Badania dowodzą, że u osób spożywających dużą ilość tłuszczów odzwierzęcych znacznie częściej występuje rak jelita grubego niż u osób jedzących niewielkie ilości mięsa. Jeśli już jemy mięso, to powinniśmy wybierać mięso białe czyli drobiowe.
  Mówiąc o mięsie należy oddzielić mięso pochodzenia zwierzęcego od mięsa ryb. W przypadku ryb sytuacja wygląda odwrotnie. Ryby powinniśmy jeść nawet 3 razy w tygodniu. Gatunki, które powinny być wybierane to te, bogate w kwasy tłuszczowe Omega 3 takie jak: łosoś, makrela, śledź. Należy również szczególnie zwrócić uwagę na źródło pochodzenia ryb – jeśli jest taka możliwość unikamy mięsa hodowlanego na rzecz łososia żyjącego dziko.

  TŁUSZCZE I OLEJE
  Jeśli mówimy o tłuszczach to należy brać pod uwagę głównie tłuszcze pochodzenia roślinnego jednocześnie eliminując z naszej codziennej diety tłuszcze zwierzęce. Do najbardziej pożądanych olei należy zaliczyć: olej kokosowy, dobrą gatunkowo oliwę z oliwek, olej rzepakowy, olej lniany

  NAPOJE
  W przypadku nowotworów jelita grubego należy całkowicie zrezygnować ze słodkich napojów – pamiętamy, że rak żywi się cukrem, oraz picia alkoholu. Szczególnie szkodliwe jest piwo (u piwoszy ryzyko zachorowania na raka esicy wzrasta aż 13-krotnie). Najlepsza do nawadniania naszego organizmu będzie zawsze woda. Można również pić herbaty ziołowe, herbaty owocowe i herbaty zielone który mają bardzo silne właściwości antyrakowe. Najbardziej znaną ze swoich właściwości przeciwnowotworowych jest herbata matcha pochodząca z Japonii. Matcha zawiera mnóstwo witamin i minerałów, ale najbardziej ceni się ją ze względu na bogactwo substancji chemicznych z grupy polifenoli, zwanych katechinami, które są jednymi z najmocniejszych przeciwutleniaczy. Jako sproszkowane w całości liście herbaty, matcha jest znacznie obfitszym źródłem katechnin, niż zwykłe zielone herbaty, które spożywa się w formie naparu, a liście wyrzuca. Jedno z badań wykazało, że matcha zawiera trzy razy więcej EGCG, czyli galusanu epigallokatechiny – pochodnej katechiny, przeciwutleniacza, któremu przypisuje się silne działanie przeciwnowotworowe, antywirusowe i korzystny wpływ na serce – niż zwykłe zielone herbaty.

  BŁONNIK POKARMOWY
  Błonnik pokarmowy jest jednym z najistotniejszych elementów w walce z nowotworami jelita grubego. Błonnik pokarmowy to mieszanina substancji o charakterze polisacharydowym (celuloza, hemicelulozy, pektyny, gumy, śluzy) i niepolisacharydowym (ligniny, kutyny), które to substancje nie ulegają trawieniu przez enzymy przewodu pokarmowego. Do wyzwolenia funkcji błonnika potrzebna jest woda. Błonnik dzielimy na dwie frakcje:

  • Pierwsza z nich to błonnik rozpuszczalny w wodzie – dzięki wzrostowi spożycia produktów należących do tej grupy zwiększamy rozwój mikroflory jelitowej oraz sprzyjamy obniżaniu kwasowości kału, co działa hamująco na bakteryjny rozpad niektórych składników pokarmowych i zmniejsza zawartość amoniaku w kale. Produkty zawierające błonnik rozpuszczalny w wodzie to: owies, rośliny strączkowe i soczewica, sucha fasola, groszek, orzechy, jabłka, śliwki, owoce cytrusowe, gruszki, brokuły i brukselki, marchew, cukinia, brązowy ryż itd.
  • Druga frakcję stanowi błonnik nierozpuszczalny w wodzie (celuloza, niektóre hemicelulozy, ligniny). Ma on bardzo istotny wpływ na pracę przewodu pokarmowego poprzez rozcieńczanie i zwiększania masy kałowej oraz skrócenie czasu pasażu jelitowego. Jego głównym źródłem są: otręby pszenne, kukurydzy i jęczmienia, skórka ziemniaków, nasiona (dyni, słonecznika, sezamu), warzywa takie jak: kalafior, kapusta pekińska, szpinak, pomidory, niektóre owoce w tym maliny, agrest, kiwi, awokado, banany itd.

  Dzięki błonnikowi połączonemu z wodą pokarm nie zalega w jelicie zbyt długo dzięki czemu nie nasilają się tak szkodliwe procesy gnilne. W wyniku zalegania i odwodnienia mas kałowych stężenie substancji gnilnych wzrasta co prowadzi do wydłużenia czasu ich oddziaływania na błonę śluzową jelita.

  Średnie ilości błonnika wskazane w diecie zarówno w prewencji przeciwnowotworowej jak i leczeniu onkologicznym powinny oscylować od 25-40 g dziennie. Jeżeli dotychczas spożywaliśmy go mało powinniśmy go wprowadzać do naszej diety stopniowo. Bogate w błonnik są: produkty pełnoziarniste, zbożowe, rośliny strączkowe, warzywa, owoce. W schorzeniach jelita grubego bardzo wskazane jest spożywanie otrębów pszennych pochodzenia organicznego.

  Wzrost spożycia produktów bogatych w błonnik rozpuszczalny w wodzie sprzyja rozwojowi mikroflory jelitowej oraz obniżeniu kwasowości kału, co działa hamująco na bakteryjny rozpad niektórych składników pokarmowych i zmniejsza zawartość amoniaku w kale. Duże znaczenie w profilaktyce jelita grubego ma obecność w produktach roślinnych witamin (E,C, beta-karotenu), składników mineralnych (selenu, cynku oraz miedzi) a także innych substancji o właściwościach przeciwutleniających.

  CUKIER
  Należy go całkowicie usunąć ze swojej diety.

   

  V.Lista produktów antynowotworowych (wspomagających leczenie) w diecie

  • zielona herbata
  • algi morskie: kombu, wakame, arame, nori
  • grzyby – shiitake, maitake, boczniak ostrygowaty
  • złote siemię lniane
  • czosnek, cebula, por, szalotka, szczypiorek
  • soja (organiczna – nie modyfikowana genetycznie)
  • pomidor
  • drobne owoce: jagody, maliny, truskawki, jeżyny, żurawina
  • owoce cytrusowe: pomarańcze, mandarynki, cytryny, grejpfruty, sok z granatu
  • przyprawy korzenne i ziołowe: kurkuma, imbir, mięta, tymianek, majeranek, bazylia, rozmaryn, pietruszka, kumin, koper włoski, anyżek
  • probiotyki: jogurt, kefir, maślanka, kapusta kiszona, ogórki kiszone
  • warzywa krzyżowe: kapusta, brokuł, kalafior, brukselka, bok choy
  • resweratrol znajdujący się głownie w skórce ciemnych winogron
  • czekolada gorzka pow. 70% kakao
  • oliwa z oliwek, olej lniany

  VI.Lista produktów do wykluczenia z diety (czynniki rakotwórcze)

  • produkty wędzone (wędliny, ryby, sery),
  • produkty smażone (im bardziej „spalona” panierka lub mięso tym większe stężenie akrylamidu i benzopirenu),
  • produkty grillowane nad otwartym ogniem,
  • produkty nadpsute i zepsute,
  • produkty wysokoprzetworzone, zawierające konserwanty i dodatki chemiczne,
  • produkty i potrawy zawierające duże ilości tłuszczów zwierzęcych (czerwone mięso, tłuste wędliny, pasztety, konserwy, duże ilości tłustych serów),
    nadmiar soli oraz produktów będących jej źródłem (żywność typu fast – food, zupy w proszku, wędliny i inne przetwory mięsne, produkty wędzone i konserwowe, żółte sery),
  • alkohol.

  Do pobrania:

  Produkty dozwolone i do wykluczenia w postaci tabelki do druku

  Najważniejsze informacje – infografika

  

   

  Źródła:
  Op. Cyt. za C. Nowakowska ,,Nowotwory jelita grubego” Poznań 2013
  Brohn, P i Bailey, C. (2013). Zdrowe odżywianie w chorobie nowotworowej. Warszawa: G+J Gruner.
  Servan-Schreiber, D. (2012). Antyrak – nowy styl życia. Warszawa: Albatros.
  Barnard N.D.; Reilly J.K. (2008). Wygraj z rakiem – kuchnia antyrakowa, Alterna.
  Bętkowska, T. i Rożanowska, K.(2010). Diety w różnych chorobach. Kraków: Emilia.
  Carper J. (2009). Cudowne kuracje. Poznań: Vesper.
  Ciborowska, H. i Rudnicka, A. (2000,2004,2007,2009). Dietetyka, żywienia zdrowego i chorego człowieka. Warszawa: PZWL.
  Cox,J.F; Franz, M. (2011). Nowa dieta antyrakowa. Warszawa: Świat Książki.
  Karachadzis, K i Paradowski L.(2012;19). Aktualna sytuacja epidemiologiczna nowotworów jelita grubego w Polsce. Gastroenterologia Polska.
  Konopka, P. (2009). Rak, układ odpornościowy a odżywienie. Wrocław: MedPharm Polska.
  Milczarek-Szawłowska, H. i Szawłowska-West, E. (2007).Naturalne metody profilaktyki i leczenia chorób nowotworowych
  European Cancer Prevention Organisation Study Group. Lancet 2000, 356
  www.zwrotnikraka.pl/rak-jelita-grubego-dieta/

  Czytaj więcej »
• 

  Dna moczanowa, dieta i odżywianie przy dnie moczanowej

  on | in Naukowo o jedzeniu | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 60 komentarzy

  W tym artykule znajdziesz informacje jak się odżywiać przy dnie moczanowej co jeść i czego unikać.

  Dna moczanowa czyli inaczej – podagra lub skaza moczanowa (diathesis urica), jest chorobą dotykającą cały organizm. Jej przyczyną jest zbyt wysokie stężenie kwasu moczowego we krwi czyli tzw. hiperurykemia, spowodowana zaburzeniami przemiany materii. Nadmierne stężenie kwasu moczowego sprzyja wytrącaniu się kryształków moczanu sodu w płynie stawowym oraz innych tkankach i narządach. Odkładaniu się tych kryształków towarzyszą reakcje zapalne, powodujące bardzo dokuczliwe objawy takie jak: obrzmienie, zaczerwienienie, rozgrzanie, ból a także upośledzenie czynności ruchowych.

  Czynniki, które predysponują do pojawienia się dny moczanowej możemy podzielić na dwie grupy:
  Czynniki niemodyfikowalne
  czyli takie, na które pacjenci nie mają wpływu: są to czynniki genetyczne, wiek (częściej występuje u osób starszych) i płeć (tu znacznie większą grupę stanowią mężczyźni).
  Czynniki  modyfikowalne:
  • Hiperlipidemia – podwyższony poziom lipidów we krwi czyli cholesterolu i trójglicerydów,
  • Spożywanie pokarmów bogatopurynowych – to one właśnie rozkładają się do kwasu moczowego (piwo),
  • Nadwaga i otyłość. Istnieje bardzo duży związek pomiędzy wagą ciała a stężeniem kwasu moczowego. J. Zalokar wykazała korelację pomiędzy stężeniem kwasu moczowego w surowicy krwi a ciężarem tkanki tłuszczowej, nie zaś jak przypuszczano z beztłuszczową masą ciała. Chodzi tu głównie o otyłość trzewną.
  • Alkoholizm – alkohol etylowy powoduje niekorzystne zmiany w układzie moczowym. Najbardziej szkodliwe jest piwo z powodu obecności guanozy, która jest prawdopodobnie najbardziej przyswajalną przez organizm zasadą purynową.

  Dna moczanowa jest przewlekłą chorobą ogólnoustrojową. Celem jej leczenia jest zminimalizowanie ryzyka wystąpienia ostrych napadów oraz zapobieganie powikłaniom dny.  Prowadzą do tego dwie drogi. Pierwsza oczywista, czyli farmakoterapia oraz kontrola wyników leczenia i druga bardzo istotna a mianowicie modyfikacja stylu życia poprzez wprowadzenie nowego sposobu odżywiania się i ruchu.

  Stosowanie odpowiedniej diety umożliwia niejednokrotnie skuteczną profilaktykę w  leczeniu kamicy i pozwala na ograniczenie leczenia farmakologicznego.
  

  Masz pytania i wątpliwości? Zadaj pytanie tutaj

  ZASADY ŻYWIENIA PRZY DNIE MOCZANOWEJ
  (opracowanie cytowane za: Konrad Kokurewicz, Dna moczanowa. Poradnik dla pacjenta, s. 21)

  1. Dieta bogata w węglowodany wzmaga wydalanie moczanów z moczem, a dieta bogata w tłuszcze – wchłanianie zwrotne tych związków w kanalikach nerkowych. W związku z tym dieta w dnie powinna zawierać mało tłuszczu, a więcej węglowodanów.
  2. Potrawy powinny być  łagodne, niepikantne. Głównie: gotowane, duszone bez obsmażania i pieczenie. Mięso powinno gotować się w dużej ilości wody.
  3. Aby nie doprowadzić do niedoborów składników odżywczych, pomimo dużych ograniczeń w diecie, pożywienie powinno być pełnowartościowe, urozmaicone i różnorodne.
  4. Napoje alkoholowe dozwolone są tylko w niewielkich ilościach i tylko okazjonalnie, po uzgodnieniu z lekarzem prowadzącym.
  5. Spożycie soków powinno być ograniczone.
  6. Należy stosować jedynie dodatki do chleba o niskiej kaloryczności i małej zawartości puryn. Zaleca się stosowanie: warzyw, ziół,  owoców, twarogu z chrzanem. Wskazany jest pełnoziarnisty chleb z różnymi rodzajami masła (z ziołami, czosnkiem, papryką, z ogórkami, z pietruszką, z koperkiem, cebulą). Należy wyłączyć z diety kiełbasę.
  7. Należy nie przekraczać  100g mięsa dziennie (w tym jego przetworów).
  8. Zamiast wywaru z mięsa stosować bulion warzywny, który praktycznie wcale nie zawiera puryn.
  9. Ostatni posiłek powinien być spożyty na 4-6 godzin przed snem, gdyż zatrzymywanie kwasu moczowego zwiększa się w godzinach nocnych.
  10. Dopuszcza się jedzenie grzybów kurek ponieważ należą w przeciwieństwie do innych grzybów, do produktów ubogich w puryny.
  11. 60% pacjentów z dną to osoby otyłe, ich dieta powinna być niskoenergetyczna. Odchudzanie chorych na dnę musi być przeprowadzone ostrożnie, bowiem głodzenie może być przyczyną napadu dny. Dieta musi być zbilansowana, bogata we wszystkie składniki odżywcze.
  12. Naukowcy z Warwic Medical School jednoznacznie stwierdzili, że spożywanie dwóch porcji dziennie słodzonych napojów bezalkoholowych i soków owocowych bogatych w fruktozę, powoduje zwiększenie ryzyka rozwoju dny moczanowej aż o 85%! Należy ich bezwzględnie unikać.
  13. Zaleca się picie wody, słabych naparów herbat, kompotów, a w okresie napadów picie wód alkalicznych. Picie wody powoduje wzrost wydalania kwasu moczowego z moczem oraz zapobiega tworzeniu się kamieni w nerkach.
  14. Przyczyną powstawania kamieni moczanowych – poza dużym wytwarzaniem kwasu moczowego jest nadmierne zagęszczenie moczu i jego kwasowe pH (około 5,0). Dlatego ważne jest, szczególnie u osób z kamicą moczową, spożywanie dużej ilości płynów, równomiernie w ciągu dnia (około 3l/dobę), z czego około 1l przypadałby na wypicie bezpośrednio przed snem i w ciągu nocy. Pacjentom zaleca się najczęściej picie:
      • wody niskomineralnej (poniżej 150mg/dl wartość podana na etykiecie lub na butelce),
      • mleka – jeśli dobrze je tolerują,
      • niesłodzonych kompotów z jabłek, wiśni, czereśni.
      • Odwodnienie sprzyja wytrącaniu się kryształków moczanu sodu!
      Ilość wody, którą należy wypijać dziennie można obliczyć na podstawie wzoru:
  15. Badania niemieckie wykazały, że najlepsze efekty w leczeniu kamicy moczanowej uzyskano po zastosowaniu diety mleczno-jajeczno-wegetariańskiej. Redukcja krystalizacji kwasu moczowego wyniosła wówczas 93%.
  16. Badania dowiodły, że kwas foliowy może pomóc obniżyć stężenie kwasu moczowego we krwi pacjentów. Dzieje się tak ponieważ kwas foliowy blokuje oksydazę ksantynową. Jest to enzym niezbędny do produkcji kwasu moczowego. Gdy w organizmie jest duże stężenie kwasu foliowego powstaje mniej kwasu moczowego.  KF jest niezastąpiony nie tylko w prewencji napadów dny, ale również jest bardzo pomocny w trakcie trwania napadu.

  Należy jednak wiedzieć, iż KF nie jest dla wszystkich. Nie mogą go przyjmować  pacjenci  przyjmujący leki przeciwpadaczkowe, gdyż może to źle wpłynąć na ich skuteczność.  Zalecane dawki KF wynoszą od 10 – 40mg, jak widać są one bardzo duże dlatego ich stosowanie należy skonsultować z lekarzem. W przyjmowaniu KF należy pamiętać o możliwościach pojawienia się niedoborów witaminy B12, dlatego zarówno dieta jak i suplementacji musi uwzględniać tą zależność.

  Chcesz zamówić dietę przy dnie moczanowej? Zadaj pytanie tutaj

  WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE SPOSOBU ŻYWIENIA I POSZCZEGÓLNYCH POKARMÓW

  Produkty dozwolone w dnie moczanowej:

  • w ograniczonych ilościach wołowina, wieprzowina, drób,
  • z ryb: sandacz, dorsz, mintaj, pstrąg,
  • mleko, napoje fermentowane mleczne (kefir, jogurt, maślanka), sery twarogowe chude,
  • masło (małe ilości), śmietana (małe ilości) – w przypadku hiperlipidemii  są zabronione,
  • owoce,
  • warzywa kapustne  (z wyjątkiem brokułów), pomidory, chrzan,
  • produkty zbożowe, ryż,
  • miód, dżemy, konfitury, zabronione w przypadku cukrzycy i trójglicerydami,
  • soki owocowe,
  • herbaty ziołowe i owocowe,
  • wody mineralne alkaliczne.

  Produkty zabronione w dnie moczanowej:

  • wywary z kości i mięsa, esencjonalne rosoły, galarety mięsne i rybne, konserwy mięsne i rybne,
  • ryby z rodziny śledziowatych (sardynki, szproty, śledzie), tłuste ryby, podroby, wszystkie wędliny, dziczyzna, baranina, cielęcina,
  • sery białe tłuste, sery podpuszczkowe żółte, sery topione,
  • tłuszcze zwierzęce (łój, słonina, boczek),
  • rabarbar,
  • suche nasiona roślin strączkowych, soczewica, fasolka szparagowa, groszek zielony, kukurydza, szczaw, szpinak, niektóre grzyby,
  • alkohol,
  • herbata czarna,
  • kakao,
  • ostre przyprawy,
  • marynaty.

  ORIENTACYJNA ZAWARTOŚĆ KWASU MOCZOWEGO W JEDNEJ PORCJI DANEGO PRODUKTU
  (opracowanie cytowane za: Konrad Kokurewicz, Dna moczanowa. Poradnik dla pacjenta, s. 49).

  Grupa 1. Produkty, z których powstaje mniej niż 50 mg kwasu moczowego:

  • produkty mleczne:  mleko, sery pleśniowe, sery żółte, serek wiejski,
  • tłuszcze i oleje,
  • mięso i wędliny: salami, szynka gotowana, metka,
  • produkty zbożowe: kajzerki, chleb biały, makaron, chleb chrupki,
  • warzywa: buraki czerwone, cebula, kapusta biała, kapusta kwaszona, kapusta pekińska, marchew, ogórki, pomidory, rzodkiewki, sałata, ziemniaki,
    grzyby: kurki,
  • owoce: agrest, ananas, brzoskwinie, czereśnie, gruszki, jabłka, kiwi, maliny, oliwki, pomarańcze, porzeczki, truskawki, winogrona, wiśnie,
  • ziarna i orzechy: ziarna słonecznika, ziarno sezamu, orzechy laskowe, orzechy włoskie, orzechy ziemne.

  Grupa 2. Produkty, z których powstaje od 50 do 100 mg kwasu moczowego:

  • mięso, wędliny i ryby: flądra, wołowina mostek, kiełbaski „Frankfurterki”, parówki, kaszanka,
  • warzywa: dynia, fasolka szparagowa, kapusta czerwona, kapusta włoska,
  • suche nasiona strączkowe: fasola biała, groch, soczewica,
  • owoce: banan, melon.

  Grupa 3. Produkty, z których powstaje powyżej 100 mg kwasu moczowego:

  • ryby: dorsz, karp, łosoś, makrela, pstrąg, sandacz, sardynka, sola, szczupak, szproty wędzone, śledź,
  • skorupiaki: krewetki,
  • mięso: cielęcina, jagnięcina, wołowina, karkówka, rostbef, wieprzowina, szynka,
    drób: kurczak pieczony, pierś, udko,
  • podroby: grasica, wątróbka cielęca, wątroba wieprzowa, wątroba wołowa,
  • dziczyzna: gęś, zając,
    warzywa: brokuły, brukselka, groszek zielony, kalafior, kukurydza, papryka, por, szpinak,
  • grzyby: boczniaki, borowiki(prawdziwki), pieczarki,
  • napoje alkoholowe: piwo, wino, wódki.

  Potrawy należy przygotowywać bez tłuszczu. Tłuszcz na surowo dodaje się do ugotowanych potraw. Technika sporządzania posiłków opiera się  głównie na gotowaniu w wodzie lub na parze.

  Chcesz zamówić dietę przy dnie moczanowej? Zadaj pytanie tutaj

  BIBLIOGRAFIA:

  I. A. Szczeklika,  P. Gajewski,: Choroby wewnętrzne. Medycyna Praktyczna, Kraków, 2009 s. 852-854.
  II. K. Kokurewicz,: Dna moczanowa. Poradnik dla pacjenta
  III. L. Pachocka, M. Jarosz,: Dna moczanowa., Wydawnictwo PZWL
  IV. Stowarzyszenie Reumatyków i ich sympatyków http://reuma.idn.org.pl/zloty8.pdf
  V. Zimmermann-Górska,: Rozpoznawanie i leczenie dny moczanowej. Aktualne zalecenia European League Against Rheumatism. Medycyna praktyczna 2006/09.

   

   

  Czytaj więcej »
• 

  Ziemniaki – rola w codziennej diecie.

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 2 komentarze

  Muszę przyznać ze podczas swojej pracy zawodowej wielokrotnie spotykałam się ze stwierdzeniem, że ziemniak na talerzu to ,,zło wcielone”. Na pytanie dlaczego tak Pan/Pani uważa zazwyczaj pada odpowiedź: tak słyszałem/am.

  Pytanie brzmi – dlaczego ziemniaki w diecie okryte są tak bardzo złą sławą?

  Pierwsze na co natrafiłam zapoznając się z tematem to powszechnie krążąca opinia, iż są one tuczące. Nic bardziej mylnego – ziemniaki nie tuczą, tuczy natomiast to co się do nich powszechnie dodaje. Aby móc je jeść bez poczucia winy, musimy pamiętać, że należy przygotować je bez smażenia, polewania masłem czy mieszania ze śmietaną lub z sosami.

  Sam średniej wielkości ziemniak, ważący około 100 g ma jedynie 80 kcal – czyli naprawdę niewiele, podczas gdy wartość kaloryczna np. kaszy zaczyna się od 140 kcal/100g, w zależności od rodzaju, a ryżu od 300 kcal/100g.

  Czym dodatkowo oprócz niskiej kaloryczności może pochwalić się „zniesławiony” ziemniak?

  Przede wszystkim zawierają substancje chemiczne mogące mieć znaczenie w hamowaniu chorób nowotworowych i nie tylko. Tym w co zostały ,,wyposażone” ziemniaki przez matkę naturę a co stanowi broń w walce z nowotworami to m.in.

  • kwas chlorogenowy– polifenol przeciwdziałający mutacjom komórkowym prowadzącym do pojawienia się zmian nowotworowych. Kwas ten dodatkowo obniża wchłanianie cukrów w przewodzie pokarmowym. Zwiększa czułość komórek na insulinę oraz działa antyoksydacyjnie (przeciwutleniająco).
  • obecne w bulwach lektyny (glikoproteiny wiążące węglowodany). Badania naukowe wykazały, iż przywierając do receptorów umieszczonych w błonach komórek nowotworowych prowadzą do tzw. apoptozy czyli ich śmierci, hamując jednocześnie rozwój nowotworów.

  Kolejną niewątpliwą zaletą ziemniaczka jest jego zbawienny wpływ na układ sercowo – naczyniowy. Ziemniaki są produktami o bardzo dużej zawartości potasu, a małej ilości sodu – przeciętnej wielkości ziemniak w łupince pokrywa aż 21% zapotrzebowania na potas czyli ma mniej więcej dwa razy więcej potasu niż osławiony banan. To właśnie ilość potasu powoduje, iż ziemniak odgrywa bardzo znaczącą rolę w zapobieganiu nadciśnieniu tętniczemu i prewencji udarowej.

  Bulwy ziemniaka są jednym z najlepszych źródeł skrobi. Ze względu na jej obecność w bylinie, po ich zjedzeniu przez długi okres czasu nasz organizm będzie czuł przypływ sił witalnych. Praktycznie nie zawierają tłuszczów.

  Kartofle są lekkostrawne, a tym samym łagodna dla żołądka. Posiadają duże ilości cennego błonnika dzięki czemu regulują pracę jelit.

  Następną ciekawostką jest obecność w nich bardzo dużych ilości witaminy C. Średniej wartości ziemniak praktycznie w połowę pokrywa zapotrzebowanie naszego organizmu w witaminę C.

  Odmiany o czerwonej lub fioletowej barwie zawierają bardzo dużo przeciwutleniaczy, są to głównie karotenoidy i antocjany. Dzięki nim chronią nasz organizm przed procesami starzenia i chorobami cywilizacyjnymi.

  Zawartość w nich związku o nazwie glutation (będącego naturalnym strażnikiem ludzkiego zdrowia, który utrzymuje nasz organizm w stanie równowagi funkcjonalnej) powoduje, że odgrywają znaczącą rolę w zapobieganiu takim chorobom jak zaćma i astma, a także jak dowiodły badania naukowe – mogą mieć znaczący wpływ na hamowanie namnażania się wirusa HIV.

  Ziemniaki charakteryzują się również niewielką aktywnością estrogenową.

  Komu ziemniaczki nie są pisane?

  Pomimo całego spektrum wartości odżywczych jakim może pochwalić się ta roślina, nie dla wszystkich są jednak zalecane.
  Z powodu wysokiego indeksu glikemicznego, powinni wystrzegać się ich osoby mające problem z utrzymaniem glukozy na odpowiednim poziomie. Nie oznacza to, że osoby z cukrzycą nie mogą jeść ziemniaków w ogóle, jednak nie powinny przesadzać z ich ilością. Ciekawostką, o której mało osób wie, jest fakt, iż łupiny ziemniaczane włączone do diety szczurów powodowały znaczne obniżenie poziomu glukozy w ich osoczu, jak również w sposób znaczący zredukowały problem z oddawaniem moczu, który często występuję wraz z cukrzycą.

  Trzeba również pamiętać, że ziemniaki należą do rodziny psiankowatych i tak jak pozostała część rodziny, jedzone w bardzo dużych ilościach, mogą u osób ze schorzeniami układu kostno-stawowego zaostrzać objawy choroby.

  Tak więc, od dziś nie bójmy się ziemniaka w naszym codziennym menu – zwłaszcza, że w naszym kraju mamy ich pod dostatkiem (zarejestrowanych jest około 130 odmian), a Polska plasuje się w pierwszej dziesiątce potentatów ziemniaczanych na świecie.

  Uwaga: Nigdy nie kupujmy ziemniaków z zielonkawym zabarwieniem na łupinie czyli w powszechnej opinii tych nie do końca dojrzałych. Pojawienie się zielonego zabarwienia to nic innego jak wpływ solaniny, która spożyta w sporej ilości prowadzi do zatrucia.

  Czytaj więcej »
• 

  Chemia w żywności

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 2 komentarze

  Dziś kilka słów à propos dodatków do żywności i tego co ciekawego możemy znaleźć w produktach spożywczych kupowanych przez nas na co dzień. Niestety przyszło nam żyć w czasach gdzie trzeba się nieźle natrudzić aby upolować w sklepach żywność, która nie jest naszpikowana dodatkami konserwującymi, przeciwutleniaczami, zagęszczaczami i stabilizatorami do żywności.

  To co się obecnie dzieje w przemyśle spożywczym i tak naprawdę co my konsumenci jemy – przechodzi ludzkie pojęcie. Teraz idąc do sklepu nie tylko powinniśmy szukać okazji cenowych czy potrzebnych nam na co dzień produktów spożywczych, musimy przede wszystkim zacząć czytać etykiety. Nie dajmy się zniechęcić napisom umieszczonym małym drukiem. To właśnie te wypisane maczkiem powinny budzić w nas niepokój i zwiększać nasza czujność. Od jednorazowego zjedzenia takiego produktu nafaszerowanego przeróżnymi ,,ulepszaczami” nic się nam nie stanie ale gdy będziemy się nim raczyć codziennie przez 365 dni w roku np. naszym ulubionym jogurtem czy napojem to sprawa zaczyna wyglądać już zupełnie inaczej.

  Ciekawostką jest fakt, iż najwięcej dodatków m.in. takich jak:

  • skrobia,
  • żelatyna,
  • pektyna,
  • guma guar
  • konserwanty

  Mają: przetwory mleczne, napoje gazowane i w proszku, margaryna, cista i ciastka.
  Niestety warzywa i owoce, mięso, ryby a nawet kawa też nie są wolne od chemii.

  Jest praktycznie rzeczą nie możliwą uniknięcie w 100% tego typu produktów. Praktycznie jesteśmy na nie skazani. Produkty z etykietami Bio i Eco czyli tzw. certyfikowane są bardzo drogie i nie wszędzie dostępne a jeść coś trzeba. Co wówczas robić? Jak utrzymać swój organizm w zdrowiu?
  Tu z pomocą przychodzą nam tzw. kuracje oczyszczające. Jest ich całe mnóstwo. Dobieramy je do konkretnych potrzeb organizmu. W zależności od problemu możemy odtruwać cały organizm, oczyszczać wątrobę, nerki, krew czy chociażby układ limfatyczny. Ważne aby robić to pod okiem specjalisty i podchodzić do wszystkiego z rozwagą. Mogą naprawdę zdziałać cuda. Ważne jednak aby działać przede wszystkim prewencyjnie a nie leczyć.

  Poniżej tabela opracowana przez dr. Jadwigę Górnicką, informująca nas o rodzajach najczęściej używanych dodatków do żywności oraz o ich potencjalnym wpływie na nasz organizm. Niestety nie jest to przyjemna lektura.
  Związki oznaczone literą E, zostały dopuszczone przez Unię Europejską. Klasyfikacja wygląda tak:
  E 100 – E 199 Barwniki i pigmenty
  E 200 – E 269 Konserwanty
  E 277 – E 399 Stabilizatory i przeciwutleniacze
  E 400 – E 499 Zagęstniki
  Powyżej E 500 trudne do zakwalifikowania

  Wszystkie wymienione poniżej środki chemiczne są szkodliwe, kolorem czerwonym oznaczone są te które mogą prowadzić do nowotworów.

  rakotwórcze

  NUMER	NAZWA	DZIAŁANIE	WYSTĘPOWANIE
  BARWNIKI
  E 102	tartrazyna	może wywołać skurcz oskrzeli u osób chorych na astmę i uczulonych na aspirynę	oranżada, desery w proszku, sztuczny miód
  E 110	żółcień pomarańczowa	może wywołać reakcje alergiczne, np. pokrzywkę, duszności	marmolady, żele, guma do żucia, powłoki tabletek
  E 120	koszenila, kwas karminowy-ciemnoczerwony barwnik pozyskiwany z wysuszonych zmielonych czerwców kaktusowych	może wywołać wstrząs anafilaktyczny, pokrzywkę, katar sienny	napoje alkoholowe, sosy, owocowe nadzienia do ciast, lody, jogurty owocowe i polewy
  E 124	czerwień koszenilowa	wywołuje alergie, szkodzi osobom uczulonym na aspirynę, rakotwórcza	ryby wędzone, budynie, cukierki owocowe
  E 129	czerwień Allura AC	wywołuje alergie, szkodzi osobom uczulonym na aspirynę i chorym na astmę	napoje, ciasta biszkoptowe, galaretka w proszku, płatki zbożowe, kasze
  E 133	błękit brylantowy	szkodliwy dla osób z zespołem jelita drażliwego i innymi schorzeniami przewodu pokarmowego	warzywa konserwowe
  E 151	czerń brylantowa	rakotwórcza, szkodliwa dla nerek	ciasta w proszku, jogurty, ajerkoniak, sosy, kawior
  E 154	brąz	spożywany w zbyt dużych ilościach odkłada się w nerkach i naczyniach limfatycznych	śledzie wędzone, konserwy rybne
  KONSERWANTY
  E 210	kwas benzoesowy	rakotwórczy, podrażnia śluzówkę żołądka i jelit, wywołuje reakcje alergiczne	napoje gazowane, majonezy, marynaty, konserwy warzywne i owocowe, margaryna, piwo
  E 211	benzoesan sodu	rakotwórczy	napoje gazowane, majonezy, ketchupy, sery, marynaty
  E 212	benzoesan potasu	rakotwórczy	napoje bezalkoholowe aromatyzowane, musztarda, przetwory z krewetek, margaryna
  E 220- E228	dwutlenek siarki i inne siarczyny	niszczą witaminę B12, u osób wrażliwych mogą wywołać nudności i bóle głowy	soki owocowe i koncentraty, wino, suszone owoce, konserwy, skórka kandyzowana
  E230	bifenyl	rakotwórczy	dodawany do owoców cytrusowych, chroni skórki przed owadami
  E249	azotyny potasu	rakotwórcze, szkodzą przy nadciśnieniu	dodatek do wędlin i mięs
  E250	azotyn sodu	rakotwórczy	dodatek do wędlin i mięs
  E251	azotan sodu	rakotwórczy, szkodzi przy nadciśnieniu	dodatek do wędlin, mięs, serów, marynowanych śledzi
  E 252	azotan potasu	rakotwórczy	dodatek do wędlin, serów podpuszczkowych i topionych
  E 260	kwas octowy	źle tolerowany przez osoby o delikatnym żołądku	owoce i warzywa marynowane
  INNE
  E 621	glutaminian sodu	wywołuje bóle jelitowo-żołądkowe	popularna substancja dodawna do dań gotowych, zup instant czy sosów
  E 951	aspartam – słodzik	rakotwórczy	produkty light, kakao rozpuszczalne, kawa rozpuszczalna, słodziki, guma do żucia, drinki, leki
  E 954	sacharyna – słodzik	działa drażniąco na przewód pokarmowy	produkty light, kakao rozpuszczalne, kawa rozpuszczalna, słodziki, guma do żucia, drinki, leki

   

  Pobierz listę w PDF

   

  BIBLIOGRAFIA:
  J. Górnicka: Kuracje oczyszczające, Warszawa, 2013 s.12

  Czytaj więcej »
• 

  Przyczyny ciągłego odczuwania senności i zmęczenia.

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 6 komentarzy

  W tym artykule znajdziesz informacje jak odzyskać energię witalną oraz poznasz możliwe przyczyny jej braku.
  Jeżeli po przeczytaniu artykułu nadal masz wątpliwości zadaj mi pytanie.

  Zadaj pytanie

  Większość z nas przynajmniej raz w roku odczuwa krótkotrwałe spadki energii. Zazwyczaj mają one miejsce w trakcie tzw. przesilenia: na wiosnę i na jesień i są związane z zmieniającymi się porami roku i pogodą za oknem. Nie powinno być to powodem do stresu gdyż jest to normalne zjawisko.
  Inaczej sytuacja wygląda gdy nasze spadki energii zaczynają mieć przewlekły charakter. Podstawą działania w takim przypadku, jest określenie przyczyny. Kiedy już zostaną wyeliminowane czynniki chorobowe takie jak cukrzyca, mononukleoza, zaburzenia pracy tarczycy czy chociażby alergie pokarmowe należy, skupić swoja uwagę na doborze właściwego sposobu odżywiania. Odpowiednia dieta ma ogromne znaczenie w procesie nabierania ,,energii do życia”. Jak się okazuje, niedobór nawet tylko jednego składnika odżywczego może być przyczyną spadku poziomu energii.

  Od czego należy zacząć?

  Pierwszą kwestią na którą należy zwrócić uwagę jest zbadanie czy nie mamy anemii. Anemia jest chorobą charakteryzująca się niedostatkiem hemoglobiny – barwnika koloru czerwonego odpowiedzialnego za transport tlenu w naszym organizmie. Przyczyn anemii może być wiele. Najczęściej ona związana z za niskim poziomem żelaza. Zrozumiałe jest więc znaczenie jaką w tym przypadku odgrywa dieta bogata w żelazo.

  Co należy jeść aby uzupełnić nasz jadłospis o ten cenny pierwiastek, czyli jakie są źródła żelaza w pożywieniu?
  

  • Czerwone mięso
  • Podroby takie jak np. wątróbka
  • Nasiona roślin strączkowych (fasola, soczewica)
  • Zielone warzywa liściaste (szpinak, kapusta, karczochy)
  • Orzechy (w głównie włoskie), migdały, zarodki pszenne, wzbogacone płatki zbożowe
  • Pokrzywa, natka pietruszki
  • Produkty zbożowe z żyta i owsa,
  • Śliwki suszone, rodzynki, żółtko, drożdże, kakao
  • Soja
  • Mięczaki
  • Żółtka jaj

  Czego należy unikać przy niedoborach żelaza?
  

  • Należy zrezygnować z picia do posiłków herbaty, kawy i mleka. Zawarte w kawie i herbacie polifenole podobnie jak wapń w mleku ogranicza wchłanianie tego pierwiastka.
  • Antagonistyczne wobec żelaza są również takie pierwiastki jak: cynk i mangan – co oznacza, że zubażają one znacznie poziom jego wchłaniania w jelicie cienkim, jeśli są spożywane razem.

  Jak lepiej przyswoić żelazo z pożywienia

  W tym przypadku ogromną rolę pełni witamina C, która znacznie zwiększa zdolność organizmu do przyswajania żelaza. Warto więc zamiast napojów gazowanych wprowadzić przy spożywaniu posiłków naturalne soki wyciskane z owoców cytrusowych lub dodawać owoce bogate w witaminę C do sałatek czy deserów.
  Co ciekawe picie do posiłku niewielkich ilości alkoholu również wzmaga przyswajalność żelaza w naszym organizmie.

  Jednak nie tylko niedobory żelaza przyczyniają się do naszego chronicznego zmęczenia. Kolejnym pierwiastkiem o którym należy wspomnieć jest magnez. Magnez przyczynia się do wytwarzania w mięśniach prądu o słabym potencjale co też ma wpływ na ich rozluźnianie i relaks. Jeśli nasz organizm cierpi na jego niedobór, natychmiast odczuwają to nasze mięśnie, dzięki czemu stajemy się słabsi, apatyczni i depresyjni (najczęstszą przyczyna pojawiania się stanów depresyjnych jest właśnie niedobór magnezu).

  Gdzie skrywa się magnez?

  • Pestkach dyni
  • Orzechach (np. migdałach)
  • Kakao – ale to naturalne, gorzkie, a nie słodkie. Już jedna łyżka kakao, czyli około 10g dostarcza nam 42mg (w 100g jest odpowiednio 420mg magnezu)
  • Warzywach z ciemnozielonymi liśćmi
  • Owocach morza
  • Nasionach
  • Otrębach pszennych, zarodkach pszennych
  • Soi
  • Białej fasoli
  • Kaszy gryczanej

  Za nasza energię, zwiększenie sił witalnych i wytrzymałość odpowiadają również witaminy z grupy B (głownie B6 i B12 i B9 czyli folacyna lub inaczej kwas foliowy). Brak witaminy B12 prowadzi do tzw. złośliwej postaci anemii o wiele bardziej niebezpiecznej niż ta powstająca z powodu niedoboru żelaza. Objawami są m.in. wyczerpanie i trudności w oddychaniu.

  Źródła B6: fasola, rośliny strączkowe, ryby, mięso, orzechy, pełne ziarna
  Źródła B12: jaja, mięso, drób, mleko
  Źródła kwasu foliowego: fasola, rośliny strączkowe, cytrusy, zielone warzywa liściaste, wzbogacone pieczywa i płatki

  Należy jednocześnie zapewnić naszemu organizmowi dostateczną ilość witaminy C. Pomaga ona w wytwarzaniu w naszym organizmie karnityny. Związek ten odpowiada za transport tłuszczy do komórek mięśniowych aby zwiększyć ilość energii.

  W co warto zaopatrzyć się w naszej kuchni aby pokryć zapotrzebowanie na witaminę C? Są to głownie owoce cytrusowe, papryka czerwona i zielona, truskawki i np. owoc kiwi.

  Chcąc uniknąć spadków energii powinniśmy znacznie ograniczyć ilość cukru i kofeiny w naszej diecie. Glukoza i kofeina nie tylko powodują wahania poziomu cukru we krwi, ale także blokują przyswajanie witamin oraz minerałów.

  Jak widać nie taki diabeł straszny. Gdy odczuwamy znaczne spadki energii zacznijmy od najprostszej czynności, czyli od zmiany nawyków żywieniowych. Dzięki tym prostym zabiegom nasz organizm nie tylko powróci do normy ale odwdzięczy nam się polepszeniem samopoczucia i zwiększoną energią do życia. A niczego nam w życiu bardziej nie potrzeba niż właśnie zdrowia.

  Masz pytania i wątpliwości? Zadaj pytanie tutaj

  Opracowane na podstawie ,,Food for your body”

  Czytaj więcej »
• 

  Naturalne źrodła kwasów Omega 3

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Święta tuż, tuż więc przygotowania w kuchni idą pełna parą. Jak tradycja nakazuje na naszym stole zagoszczą ryby. W związku z nadchodzącą okazją warto wspomnieć o tym co ryba ma najlepszego do zaoferowania – chodzi mianowicie o tłuszcz.

  Coraz częściej można usłyszeć od naukowców o tym, że niedobory tłuszczu rybiego mogą być odpowiedzialne za dziesiątkujące społeczeństwo epidemie nowotworów i chorób serca.
  Zostało już udowodnione, że miażdżyca (choroba, która m.in. polega na zwężaniu i zarastaniu naczyń krwionośnych) znacznie nasila się przy niskiej podaży tłustych ryb lub tranu w diecie.

   

  Dlaczego rybi tłuszcz jest tak ważny w zbilansowanej diecie?

  Chodzi głównie o bilans tłuszczów pochodzenia roślinnego, a konkretniej o stosunek kwasów tłuszczowych z grupy Omega–6 do kwasów Omega–3 (kwasów tłuszczowych pochodzących głównie z ryb). Pomimo tego, że optymalny stosunek nie został do końca ustalony, źródła naukowe podają, że prawidłowa proporcja tych kwasów w diecie powinna wynosić 4:1. Coraz częściej jednak postuluje się aby wartość ta była bliższa stosunkowi 2:1, a nawet 1:1.

  Ogromne znaczenie w zbilansowanej, zdrowej diecie ma nie tylko jakość i rodzaj spożywanego tłuszczu ale również ilość jednej grupy w stosunku do innej. Niestety gro społeczeństwa pochłaniając ogromne ilości tłuszczów nienasyconych (głównie pochodzenia roślinnego np. olej słonecznikowy, kukurydziany, itd.), które bogate są w kwasy z rodziny Omega–6, zapomina o jednoczesnym dostarczaniu organizmowi kwasów tłuszczowych Omega–3 pochodzących głównie z ryb. To zaburzenie proporcji prowadzi do destabilizacji i może przyczyniać się do pojawiania niektórych schorzeń i dolegliwości.

  Nadmierne spożycie kwasów Omega-6 może prowadzić do:
  – spowolnienia metabolizmu (niekorzystnie wpływa na nasza wagę),
  – nietolerancji pokarmowej – pospolitych alergii pokarmowych,
  – infekcji,
  – zaburzeń pracy układu krążenia,

  Ciekawostką jest, iż jedzenie już tylko przez okres trzech dni – 100g ryb dziennie znacznie poprawia zaburzone proporcje, a więc skutek jest praktycznie natychmiastowy

  Tranem określa się głównie tłuszcz pochodzący z wątroby ryb dorszowatych ale coraz częściej pod nazwą ,,tran” można znaleźć tłuszcz rybi pochodzący z innych gatunków ryb morskich

  Jak zachować poprawne proporcje Omega–6 do kwasów Omega–3 ?
  Należy jeść głównie ryby tłuste i morskie (łosoś, śledź, tuńczyk lub np. sardynki) co najmniej 2 razy w tygodniu. Nie ukrywajmy jednak, iż dla osób nie jedzących ryb wcale, każda ilość ryby jest dobra – już nawet 30g ryby morskiej dziennie w skali tygodnia, ogranicza możliwość wystąpienia całej masy przeróżnych chorób.

  Poniżej krótki spis chorób, w których omawiany tłuszcz działa prewencyjnie :

  • Zmiany zakrzepowe – pomaga w utrzymaniu drożności tętnic
  • Atak serca – zmniejsza ryzyko wystąpienia ataku nawet o 1/3
  • Zmniejsza ilość podawanych leków w nadciśnieniu tętniczym
  • U niektórych pacjentów ze zdiagnozowana łuszczycą zmniejsza zaczerwienienia, świąd i ból
  • Spożywanie około 5 g. dziennie tranu, przez 8 miesięcy zmniejsza aktywność wrzodziejącego zapalenia jelita grubego aż o 56%
  • Łagodzi objawy reumatoidalnego zapalenia stawów
  • Zmniejsza ryzyko wystąpienia tocznia

  Zostało udowodnione, że znane pod nazwą kwasy tłuszczowe – Omega–3, pomagają w blokowaniu działania prostaglandyn i leukotrienów. Jeśli w naszym organizmie jest ich zbyt wiele, to mogą one zapoczątkować cały szereg niekorzystnych zjawisk, takich jak chociażby nadmierna krzepliwość krwi, reakcje alergiczne czy pojawianie się stanów zapalnych. Wyjątkowa budowa kwasów Omega – 3 powoduje, że te niebezpieczne reakcje metaboliczne zostają przytłumione już w komórkach.

  Jakie są najlepsze źródła kwasów Omega – 3.

  Tak jak pisałam wcześniej, najwięcej kwasów omega 3 jest w tłustych rybach morskich pochodzących z zimnych wód. Jednakże posiadają je również ryby słodkowodne np. okoń, sieja czy pstrąg tęczowy. Poniżej tabela zawartości kwasów omega 3 w poszczególnych produktach.

  100g makreli z puszki dziennie może obniżyć ciśnienie tętnicze krwi aż o 7%.

  Zawartość kwasów tłuszczowych omega-3 w gramach na 100g produktu
  Łosoś atlantycki, hodowlany, smażony, wędzony	1.8
  Sardela europejska, w oleju, po odsączeniu	1.7
  Sardynki w sosie pomidorowym, całe, po odsączeniu	1.4
  Śledź atlantycki, marynowany	1.2
  Makrela atlantycka, smażona, wędzona	1.0
  Pstrąg tęczowy, hodowlany, smażony, wędzony	1.0
  Miecznik (ryba miecz) smażony, wędzony	0.7
  Tuńczyk biały, w sosie własnym, osuszony	0.7
  Płastuga (flądra i sola), smażona, wędzona	0.4
  Halibut smażony, wędzony	0.4
  Łupacz smażony, wędzony	0.2
  Dorsz atlantycki, smażony, wędzony	0.1
  Ostrygi, niehodowlane, gotowane, suszone	0.5
  Muszle gotowane, suszone, gatunek mieszany	0.3
  Małże gotowane, parowane, mieszane gatunki	0.2
  Krewetki parowane, mieszane gatunki	0.3

  Źródło: USDA Nutrient Database for Standard Reference

  Aby ryba zachowała całe spektrum swoich właściwości prozdrowotnych, należy ją piec lub gotować.

  Smażenie przy użyciu olejów roślinnych znacznie osłabia siłę działania tłuszczów Omega – 3. Dotyczy to również konserw rybnych. Nie jedzmy puszek rybnych, gdzie ryba zanurzona jest w oleju. Najlepiej wybierać te w sosie własnym.

  Na koniec jeszcze bardzo ważna rada. We wszystkim trzeba zachować umiar, nie popadajmy w przesadę, czyli jedzmy ryby 2 – 3 razy w tygodniu nie rezygnując jednocześnie z innych pożywnych składników diety. Aby dieta była zdrowa, zbilansowana i dostarczała nam wszystkich potrzebnych składników musi składać się ze wszystkiego po trochę.

  Monodiety (opierające się na jednym lub bardzo mocno ograniczonej liczbie produktów) nigdy nie były, nie są i nie będą zdrowe dla naszego organizmu. Najważniejsza jest różnorodność, jest przecież jeszcze tyle wspaniałych rzeczy do zjedzenia 🙂

  Czytaj więcej »
• 

  Jej wysokość dynia, czyli kilka słów o właściwościach prozdrowotnych dyni.

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 2 komentarze

  Co prawda Halloween już za nami, ale sezon na dynię w pełni. To jakże popularne warzywo za oceanem, u nas dopiero zaczyna być doceniane. Jej pochodzenie nie jest do końca znane. Wiadomo jednak, że Indianie od wieków wykorzystują dynię w kuchni ze względu na jej bogactwo wewnętrzne.

  Oto kilka zebranych informacji na jej temat. Pierwszą ciekawostką jest fakt, że rodzina dyniowatych na świecie obejmuje około 120 rodzajów i około 800 gatunków. Różnią się one praktycznie wszystkim: kolorem, kształtem i wielkością. Z pośród tej mnogości odmian u nas najbardziej popularne są trzy z nich. Są nimi dynia:
  

  • olbrzymia
  • piżmowa – niektóre jej gatunki hodowane są jako popularna roślina ozdobna ( jej gabaryty nie są imponujące aczkolwiek kształty mogą być bardzo ciekawe)
  • zwyczajna.

  
  Warzywo, choć samo okrąglutkie i brzuchate jest bardzo nisko kaloryczne. W 100 g produktu jest jedynie 28 kcal. W jej obszernym wnętrzu zawarta jest cała masa witamin takich jak: witamina C, D, B1, B2, PP, kwas foliowy (polecana jest dla kobiet ciężarnych) oraz bardzo duża dawka beta-karotenu (zwłaszcza w odmianie pomarańczowej).

  To właśnie ten dobroczynny związek jakim jest beta – karoten ma silne działanie antyoksydacyjne. Oznacza to w praktyce przeciwdziałanie pojawieniu się nowotworów i chorób układu krążenia.

  Im dynia bardziej pomarańczowa tym większy udział witaminy B1 i beta-karotenu.

  To jednak nie wszystko co ma do zaoferowania ten Halloweenowy lampion. Nie da się nie wspomnieć o dużej zawartości błonnika, w który została hojnie wyposażona a także: potasu, pożądanego wapnia, selenu i cynku. Dzięki tak bogatej ,,osobowości” jest bardzo pomocna w odchudzaniu i leczeniu nadciśnienia. Dlaczego? Ponieważ oprócz tego czym dysponuje, należy wspomnieć, iż prawie nie zawiera sodu. Jej niskosodowość jest bardzo ważna w aspekcie profilaktyki chorób serca.

  To jednak nie koniec rewelacji na jej temat. Dynia zalicza się do osławionej grupy produktów zasadowych czyli alkalizuje nasz organizm jednocześnie go odkwaszając . Jedzenie tego warzywa wzmacnia układ odpornościowy, pobudza trawienie, obniża poziom cholesterolu we krwi. Działa uspokajająco i pomaga w dolegliwościach nerek.

  Dynia nadaje się do smażenia, pieczenia, gotowania i marynowania. Niesamowite jest, że nawet po obróbce termicznej nie traci swoich właściwości prozdrowotnych. Niestety ma dość wysoki indeks glikemiczny, więc cukrzycy powinni do niej podchodzić z rozwagą i łączyć z produktami o niskim IG.

  Właściwości zdrowotne pestek dyni

  Dynia to nie tylko miąższ. W jej wspaniałych pod względem zdrowotnym pestkach, znajdziemy duże ilości cynku. Cynk wzmacnia cerę, rozjaśnia ją i wygładza. Przyspiesza gojenie się ran, a ze względu na swoje dobroczynne działanie nazywany jest pierwiastkiem męskim (chroni prostatę, poprawia żywotność plemników i sprawność seksualną). Pestki pomagają pozbyć się owsików i innych pasożytów. Są również bogate w wielonienasycone kwasy tłuszczowe i fitosterole roślinne. Dzięki takiemu składowi zapobiegają miażdżycy. Trzeba pamiętać, że 100g pestek to aż 556 kcal. Wystarczy jednak już jedna łyżka, czyli około 56 kcal, aby wzbogacić nasze codzienne menu.

  Z pestek dyni pozyskuje się również olej. Nie nadaje się on j do smażenia (jest szkodliwy), ale stosowany na zimno np. do sałatek, pomaga w chorobach wątroby.

  Nie bez znaczenia dla naszej zdrowotności jest również sok z tego warzywa. Jest on najlepszym połączeniem żelaza, miedzi, magnezu i potasu.

  Czy to już koniec możliwości zastosowania dyni?
  Na pożegnanie niezła gratka – dynia kwitnie między czerwcem a sierpniem, a ich kwiaty są jadalne i bardzo smaczne. Zatem na zdrowie.

  Czytaj więcej »
• 

  Udar mózgu – zapobieganie. Jak chronić się przed udarem mózgu?

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 1 Comment

  Czy udarowi mózgu można zapobiec dietą?

  Okazuje się, że można. Jest to najtańszy, a jednocześnie najbardziej skuteczny sposób prewencji udarowej. Opracowanie leku, który byłby równie skuteczny i niedrogi, stałoby się z pewnością światową sensacją.

  O jakich pokarmach mowa?

  Chodzi głownie o te pokarmy, które pomagają zminimalizować zagrożenie wystąpienia zakrzepów i zatorów. Do grona pokarmów profilaktycznych należy zaliczyć również te, które znacznie poprawiają elastyczności naczyń krwionośnych, a co za tym idzie ograniczona zostaje możliwość wystąpienia tzw. wylewu czyli udaru krwotocznego (rodzaj udaru powstającego w skutek pęknięcia naczynia mózgowego).
  Szacuje się, że już jedna porcja właściwego pokarmu dodana do naszej codziennej diety pozwala zmniejszyć zagrożenie zgonem z powodu udaru od 30 do 60%.

  Do najważniejszych i najbardziej skutecznych w walce z udarami grup produktów należy zaliczyć warzywa.
  Badania przeprowadzone w Norwegii udowodniły, iż mężczyźni jedzący przeważnie warzywa mieli o 45% zmniejszone ryzyko udaru niż pozostali badani.

  Jakie warzywa odgrywają znaczącą rolę w przeciwdziałaniu udarom?

  Okazuje się, że takim magicznym warzywem jest nasza poczciwa, tania i skromna MARCHEWKA. I wcale nie chodzi o jej duże ilości. Zjadanie jej 5 razy w tygodniu może zmniejszyć ryzyko udaru mózgu aż o 68%.

  Beta karoten.

  Sekret tkwi po części w jednym z jej składników – BETA-KAROTENIE. Prace badawcze prowadzone na Harvardzie dowiodły, że jedzenie codzienne już 1,5 marchewki dostarcza odpowiedniej ilości beta-karotenu do naszego organizmu.
  O tym jak ważne jest utrzymanie odpowiedniej ilości witaminy A i beta-karotenu we krwi świadczy przeprowadzone w Brukseli doświadczenie.

  Uczeni z uniwersytetu przeanalizowali wyniki badań 80 pacjentów, będących w pierwszej dobie po udarze mózgu. Wnioski były zaskakujące. Chorzy, których organizmy charakteryzowały się wysokim poziomem witaminy A (w tym beta – karotenu), mieli nie tylko większe szanse na przeżycie ale również – co bardzo ważne – mniejsze ubytki neurologiczne czego następstwem był szybszy i łatwiejszy powrót do sprawności ruchowo-umysłowej.

  Dzięki takim eksperymentom, badacze są przekonani, że wysoki poziom witaminy A w naszym organizmie może znacznie spowolnić proces obumierania komórek mózgowych na różnych jego etapach, zmniejszając skutecznie obszar uszkodzeń tkanki mózgowej oraz ryzyko śmierci.

  Co jeszcze poza dobrze nam znana marchewką ma dużo beta-karotenu?

  Są nimi warzywa zielone, głównie szpinak, kalarepa, jarmuż, a także warzywa o zabarwieniu pomarańczowym czyli np. goszcząca obecnie w naszych sklepach dynia, czy np. słodkie ziemniaki (pataty).

  P.S. Beta-karoten jest niczym innym jak prowitaminą A – czyli po zjedzeniu pokarmów bogatych w beta-karoten zostaje on przekształcony w naszym organizmie właśnie w witaminę A.

  Czytaj więcej »
• 

  Rak prostaty i orzeszki

  on | in Ciekawostki | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Mężczyźni chorujący na raka prostaty powinni zwiększyć ilość spożywanych zdrowych tłuszczy roślinnych. Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie Kalifornijskim dowiodło, iż spożywanie tłuszczów nienasyconych zwiększa stężenie przeciwutleniaczy w osoczu, a co za tym idzie zmniejsza poziom insuliny we krwi oraz niweluje stan zapalny. Procesy te mogą zahamować rozwój raka prostaty.

  Źródłem tych tłuszczy są miedzy innymi awokado, oliwki, orzeszki ziemne, migdały – produkty te zawierają jednonienasycone kwasy tłuszczowe a także orzechy leśne, ziarna słonecznika czy oleje roślinne – wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Wyniki badań opublikowano w JAMA INTERNAL MEDICINE.

  Czytaj więcej »
• 

  Jak pomidory walczą z depresją.

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 3 komentarze

  Sezon pomidorowy już w pełni. Odmian, kolorów, wielkości w naszych sklepach do wyboru do koloru.Czy tak naprawdę wiemy co pod tą czerwoną skórką kryje się cennego? Czy faktycznie pomidory są zdrowe?

  Tak pomidory są zdrowe.

  Jakie właściwości mają pomidory?

  Mają masę witamin, pierwiastków mineralnych i antyutleniaczy, które chronią nasz organizm przed zgubnym wpływem wolnych rodników. Mało kto wie, że pomidor to świetne źródło witaminy C i już jedna duża sztuka pokrywa zapotrzebowanie na nią w 60%.
  Jest również całkiem konkretnym źródłem witaminy E. Nie jest to jednak wszystko co ma do zaoferowania pomidor. W jego składzie znajdują się również witaminy z grupy B na przykład niacyna czy też chociażby witamina K zwana witaminą przeciwkrwotoczną.
  Pomidor jest również bardzo cennym źródłem likopenu. To właśnie ten barwnik odpowiedzialny jest za piękny czerwony kolor pomidora a dodatkowo jest bardzo silnym naturalny antyoksydantem, który chroni nasz organizm przed tzw. stresem oksydacyjnym.
  Stres oksydacyjny to nic innego jak zaburzenie równowagi między antyoksydantami jak chociażby witamina C czy E a utleniaczami jakim są np. fenole. Taka destabilizacja może wywołać toksyczne działanie, poprzez uszkodzenie wszystkich składników naszych komórek. Według japońskich i chińskich psychiatrów to właśnie m.in. stres oksydacyjny ma bezpośredni wpływ na pojawienie się u nas depresji. Oznacza to, iż osoby jedzące dużo pomidorów powinny rzadziej cierpieć na depresję. Co ciekawe wnioski te zostały potwierdzone po przeprowadzeniu badań nad 1178 osobach w wieku powyżej 70 lat. Po przeanalizowaniu wyników stwierdzono, że istnieje duża zależność pomiędzy zawartością pomidorów w diecie, a ryzykiem pojawienia się depresji. Likopen odgrywa również dużą rolę w hamowaniu zwyrodnienia plamki żółtej oraz ma działanie antynowotworowe.

  Ile więc pomidorów powinniśmy dziennie zjadać?

  Odpowiedź jest szokująca.
  Wystarczy 1 pomidor dziennie aby pokryć nasze zapotrzebowanie na ten cenny związek. Można go również zamienić na 2 łyżeczki ketchupu, pyszną zupę pomidorową lub szklankę soku z pomidora. Pamiętajmy jednak aby pomidor był dobrej jakości.
  Smacznego .

  Czytaj więcej »
• 

  Jakie właściwości mają zioła?

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Jakie właściwości mają zioła?

  Większość z nas lubi i stosuje przyprawy w kuchni. Zioła uważane są za zdrowe dla naszego organizmu i zazwyczaj nie pozostają obojętne dla naszego przewodu pokarmowego. Mogą pobudzać trawienie lub tak jak np. melisa spowalniać przemianę materii. Co ciekawe wiele z nich można wyhodować samodzielnie, nawet na parapecie.
  Pamiętajcie: świeże zioła poprawią smak nawet najzwyklejszej potrawy.

  Opis i działanie mięty.

  Praktycznie nie ma osoby, która wcześniej lub później nie próbowała mięty choć raz w życiu. To bardzo popularne zioło, znane jest ze swoich właściwości rozkurczowych. To jednak nie wszystko. Mięta działa również diuretycznie czyli moczopędnie oraz co ciekawe odkażająco. Potrafi poprawić nastrój i ma silne działanie uspakajające. Świetnie nadaje się do doprawiania dość ciężkiej dla naszego żołądka wołowiny, wszelkich sosów mięsnych ale i deserów. Jest smaczna w postaci herbaty, zarówno ciepłej jak i zimnej. Na świecie można wyróżnić około 30 gatunków mięty z czego największą popularnością cieszy się mięta zielona i pieprzowa, z której przygotowywany jest tak popularny mentol.

  Właściwości bazylii.

  Podobnie jak mięta, bazylia ułatwia trawienie ciężkich i tłustych potraw. Bardzo popularna w krajach śródziemnomorskich, cieszy się coraz większym uznaniem w naszym kraju. Wchodzi w skład ziół prowansalskich. Zapobiega nudnościom i wymiotom. Niweluje wzdęcia ponieważ zwiększa produkcję kwasu żołądkowego. Potrafi delikatnie obniżyć gorączkę i wzmaga apetyt dlatego polecana jest w kuchni u niejadków.

   Tymianek i właściwości.

  Przyprawa używana do pizzy i sosów. Niezastąpiona do mięs oraz potraw z warzyw. Tymianek to niezastąpiony środek wykrztuśny stosowany w syropach na kaszel. Ma zbawienne działanie na nasz układ oddechowy, dlatego bardzo często przy nieżytach górnych dróg oddechowych zaleca się inhalacje z tymianku. Dodatkowo reguluje trawienie. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, dzięki czemu wzmacnia, tonizuje i przyspiesza gojenie ran. niestety istnieje jeszcze druga strona medalu. Ta krzewinka w swoim składzie zawiera tymol – związek, który spożyty w większych ilościach staje się trucizną.

  Majeranek

  Podobnie jak jego wyżej wymienieni towarzysze, majeranek ma właściwości regulujące trawienie. Pobudza wydzielanie żółci i przyspiesza oczyszczanie wątroby. Napar z majeranku przynosi ulgę w nieżytach żołądka, kolce jelitowej i wzdęciach, a olejek majerankowy zniweluje obrzęki i siniaki. Zioło to ma też zbawienne właściwości dla naszej skóry. Przemywanie naparem z majeranku skóry twarzy powoduje, że staje się ona mniej tłusta a wypryski i przebarwienia znikają z powodu jego właściwości przeciwzapalnych.

  Rozmaryn i zastosowanie.

  Badania naukowe dowodzą, że rozmaryn ma silne działanie przeciwnowotworowe (ogranicza zdolności komórek rakowych do atakowania sąsiednich – zdrowych tkanek), wspomaga działanie chemioterapii w przypadku nowotworów piersi. Potwierdzono również jego działanie przeciwreumatyczne oraz ochronne dla nerek. Łagodzi stres, dba o serce i reguluję pracę jelit. Jest również niezastąpiony w kosmetyce (łagodzi podrażnienia skóry i regeneruje włosy). Nie może być jednak stosowany przez kobiety będące w ciąży, kobiety ciężarne muszą całkowicie zrezygnować z rozmarynu.

  Estragon właściwości prozdrowotne.

  Powszechnie używane z octem, sałatkami i rybami. Doskonale smakuje z serami, jajkami, kwaśną śmietaną i jogurtem. Ma bardzo silny aromat i smak, który potrafi zdominować inne przyprawy, dlatego nie można z nim przesadzać. Jeśli chodzi o jego prozdrowotne właściwości to należy tu docenić jego silne działanie rozkurczowe. Rozmaryn jest również silnym antyoksydantem, a także działa moczopędnie. Ciekawostką jest, iż ta aromatyczna bylina zawiera eugenol, naturalny środek znieczulający, co można szybko odczuć na języku żując go przez chwilę.

  Czytaj więcej »
• 

  Cukier – biała słodycz z czarnym charakterem

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Ciemna strona białego cukru.

  Jeśli jeszcze do tej pory nie zdajesz sobie sprawy jakie zagrożenie niesie za sobą nadmierne spożywanie cukru, myśląc naiwnie, że jedyne co może ci grozić z ,,jego strony”  to wzrost masy ciała, ten tekst jest dedykowany właśnie dla ciebie.
  Koniecznie przeczytaj poniższe zestawienie, w którym to na podstawie ogromnej ilości badań opublikowanych w światowych czasopismach medycznych, naukowcy dowiedli jakie jest prawdziwe oblicze cukru i do czego prowadzi jego nadmierna konsumpcja
  

  (tekst został opracowany na podstawie książki Nancy Appleton ,,Pokonaj nałóg słodzenia”, oraz książki Williama Dufty ,,Sugar Blues. Zniewolony przez cukier.”)

  1. Cukier może prowadzić do znacznego osłabienia układu odpornościowego naszego organizmu.
  2. Nadmierne spożycie cukru prowadzi do powstania deficytów miedzi i chromu
  3. Zakłóca przyswajanie magnezu i wapnia.
  4. Może powodować skoki adrenaliny, prowadząc jednocześnie do nadmiernej aktywności, poczucia niepokoju, a także chorowitości u dzieci.
     
  5. Podnosi stężenie triglicerydów.
  6. Obniża poziom HDL (dobrego cholesterolu), podwyższa LDL.
  7. Przyczynia się do zmniejszenia elastyczności tkanek.
  8. Jest głównym ,,pokarmem” komórek rakowych. Sprzyja rozwojowi nowotworów.
  9. Osłabia znacznie ostrość widzenia.
  10. Prowadzi do zaćmy, katarakty i krótkowzroczności.
  11. Wpływa na podwyższenie poziomu glukozy i insuliny na czczo.
  12. Powoduje przedwczesne starzenie się naszego organizmu.
  13. Zakwasza nasz organizm.
  14. Zwiększa ryzyko zachorowalności na choroby: Crohna i owrzodzenia jelita grubego..
  15. Powoduje paradontozę, psucie się zębów ii inne choroby jamy ustnej.
  16. Przyczynia się do otyłości.
  17. Prowadzi do uszkodzenia nerek.
  18. Prowadzi do powstawania kamieni nerkowych.
  19. Przyczynia się do niszczenia trzustki.
  20. Zwiększa ryzyko nadmiernego rozrostu grzybów z rodziny Candidia (grzyby żywią się cukrem).
  21. Przyczynia się do rozwoju chorób układu immunologicznego takich jak: stwardnienie rozsiane, astma czy artretyzm.
  22. Może prowadzić do powstawania kamieni żółciowych.
  23. Zwiększa ryzyko zapalenia wyrostka robaczkowego.
  24. U ludzi z nadwagą prowadzi do nadciśnienia.
  25. Zmniejsza tolerancję glukozy w naszym organizmie.
  26. Zaburza wchłanianie białek a także, poprzez produkty powstałe w wyniku przetwarzania cukru, niszczy białko.
  27. Przyczynia się do osteoporozy.
  28. Wpływa fatalnie na skład elektrolitów w moczu.
  29. Uzależnia i może być równie odurzający jak alkohol.
  30. Obniża sprawność działania nadnerczy.
  31. Zwiększa ryzykom zachorowania na polio.
  32. Duża ilość cukru w pożywieniu powoduje zwiększenie się ilości wolnych rodników i oksydantów.
  33. Rafinowany cukier w diecie obniża wydajność uczenia się i sprawność myślenia.
  34. Nasila ADHD.
  35. Zaburza pracę jelit.
  36. Zmienia strukturę kolagenu w skórze.
  37. Ma wpływ na ilość hormonu wzrostu zmniejszając jego poziom.
      
  38. Wywołuje cukrzycę, zmniejsza wrażliwość na insulinę.
  39. Obniża funkcjonowanie enzymów.
  40. Powoduje migreny i zawroty głowy.
  41. Zakwasza ślinę.
  42. Powoduje alergie pokarmowe.
  43. Pogłębia chorobę wrzodową.
  44. Obniża ilość witaminy E we krwi.
  45. Zwiększa toksyczność krwi podczas ciąży, prowadząc do zatrucia ciążowego.
  46. Nasila zaburzenia wchłaniania u osób ze schorzeniami i problemami jelitowymi.
  47. Może powodować hipoglikemię – obniżone stężenie cukru we krwi.
  48. Powoduje choroby żył i zwiększa ryzyko pojawienia się żylaków i żylaków odbytu.
  49. Może powodować rozedmę płucną.
  50. Cukier może powodować powiększenie się wątroby przez nadmierny podział jej komórek oraz jej otłuszczenie.
  51. Nasila stany depresyjne.
  52. Zwiększ ryzyko zachorowania na dnę moczanową.
  53. Duża ilość spożytego cukru nasila ataki epilepsji.
  54. Odwadnia noworodki.
  55. Może prowadzić do arteriosklerozy.
  56. Prowadzi do nadkwasoty w żołądku.
  57. Prowadzi do pojawienie się egzemy u dzieci.
  58. Przyczynia się do uszkodzenia DNA.
  59. Powoduje zatrzymywanie wody w organizmie.
  60. Cukier może zwiększać ryzyko zachorowania na chorobę Alzheimera.
  61. Zaburzając równowagę hormonalną, pogarsza zespół napięcia miesiączkowego oraz podnosi poziom estradiolu u młodych mężczyzn.
  62. Dieta wysokocukrowa u osób z chorobami naczyniowymi znacząco zwiększa lepkość płytek krwi.

  I co, masz teraz ochotę na ciasteczko?

   

  Czytaj więcej »
• 

  Jak w sposób zdrowy i naturalny poprawić sobie nastrój

  on | in Ciekawostki | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with No Comments

  Nie tylko wydarzenia dnia codziennego ale również pewne niedobory pierwiastków lub witamin mogą w znaczny sposób wpływać na nasze samopoczucie. Taką ważna rolę w kształtowaniu naszego dobrego humoru odgrywa m.in. selen.

  Walijscy naukowcy dowiedli, iż osoby spożywające małe ilości selenu lub cierpiące na jego niedobory stają się znacznie bardziej lękliwi, nerwowi i skłonni do depresji niż osoby u których poziom selenu kształtuje się na właściwym poziomie. Co ciekawe, podczas badań zauważono, że im większy jest niedobór tego pierwiastka w organizmie, tym bardziej spektakularne efekty osiągano po jego suplementacji.

  W jaki sposób selen ma tak dobroczynny wpływ na nasz nastrój, tego niestety nie wiadomo. Wiadomo jednak, że wchłaniany do organizmu wraz z innymi przeciwutleniaczami jak chociażby witaminą E, prowadzi do większego ukrwienia mózgu, co może okazać się bardzo pomocne w leczeniu wczesnej postaci choroby Alzheimera.

  Co bardzo ważne, ten mikroelement w prosty sposób można dostarczyć do naszego organizmu za pomocą dostępnych produktów spożywczych. Do takich ,,pigułek” selenowych zaliczyć można:
  

  • 1 orzech brazylijski
  • 125g tuńczyka
  • 125g nasion słonecznika
  • 140g wątróbek drobiowych
  • 140g ostrych wędzonych

  Każdy w/w produkt zawiera 100μg czyli tyle ile średnio jedna tabletka. Należy jednak pamiętać, że z selenem nie należy przesadzać. Uważa się, że przekroczenie dawki 400 mikrogramów na dobę może prowadzić do zatrucia organizmu. Selen jest również bardzo potrzebny osobom palącym, gdyż udowodniono jego pozytywne działanie w zapobieganiu nowotworom płuc ale nie tylko. Nie powinny o nim zapominać również osoby żywiące się pozajelitowo a także osoby ze stwierdzonym zespołem złego wchłaniania – choroba Leśniowskiego-Crona. Suplementacja diety tym pierwiastkiem zalecana jest również w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych, zapaleniu trzustki, niepłodność oraz leczeniu astmy

  Czytaj więcej »
• 

  Wartości odżywcze łososia, witaminy i kwasy omega

  on | in Artykuły | by Monika Pogoda Marcinkiewicz | with 5 komentarzy

  O łososiu słów kilka

  Od dawien dawna wiemy, że tłuste nie jest zdrowe. Sprawa z łososiem ma się jednak inaczej.  Pomimo tego, że ryba jest zaliczana do najtłustszych – osoby dbające o linię i o zdrowie, nie mają czego się obawiać.  Łosoś jest rybą wyjątkową, a jego wartości odżywcze praktycznie bezcenne.  Z czego więc słynie łosoś:

  Cynk i selen – oba te pierwiastki silnie wzmacniają nasz organizm zwiększając jego odporność.
  Selen odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu nowotworom, a także zwiększa płodność u mężczyzn (wpływa na produkcję plemników). Ciekawostką jest również fakt, iż właśnie dzięki m.in. selenowi tarczyca pracuje w sposób prawidłowy.
  Cynk natomiast oprócz zbawiennego wpływu na naszą skórę, włosy i paznokcie, odgrywa zasadniczą rolę w ochronie organizmu przed wirusami i bakteriami.

  Potas – niedobory potasu prowadzą do nadciśnienia, arytmii i zaburzeń pracy serca. Pierwiastek ten jest niezbędny do prawidłowej pracy naszych nerwów i mięśni. Potas bierze również udział w usuwaniu z organizmu produktów przemiany materii.

  Jod – jest pierwiastkiem koniecznym do prawidłowego funkcjonowania tarczycy, chroni przed skutkami działania materiałów radioaktywnych oraz wspomaga spalanie nadmiaru tłuszczu.

  Łosoś bogaty jest również w witaminy takie jak A, D. E i B, gdzie:
  Witamina A – odpowiada za dobry wzrok, stan naszej skóry oraz za prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego;
  Witamina D – niedobory tej witaminy prowadzą do kruchości i zniekształceń naszego kośćca oraz osłabienia siły mięśni;
  Witamina E –inaczej nazwana witaminą młodości, zaliczana jest do grupy przeciwutleniaczy. Najbardziej istotną funkcją jaką spełnia w organizmie jest ochrona przed działaniem wolnych rodników, tym samym opóźniając proces starzenia się naszego organizmu. Właściwość tą zawdzięcza swojej zdolności do przekształcania wolnych rodników w substancje obojętne, które następnie wydalane są z organizmu z moczem. Witamina E odpowiedzialna jest również za sprawne funkcjonowanie mięśni, a jej niedobory zwiększają ryzyko pojawienia się chorób serca oraz całego układu krążenia;

  Witamina B – jest to zasadniczo kompleks witamin należącej do tzw. grupy B, w łososiu znaleźć możemy:

  • Witamina B1 (tiamina) – zwiększa odporność na stres, intensyfikuje metabolizm cukrów. Zwana jest inaczej witaminą układu nerwowego;
  • Witamina B2 (ryboflawina) – odpowiedzialna jest za przemianę materii, niezbędna w metabolizmie białek. Wpływa na funkcje rozrodcze organizmu i jest niezbędna do syntezowania witaminy B6 I PP
  • Witamina B6 (pirydoksyna, pirydoksal) – Witamina B6 reprezentuje szereg substancji, które pełnią w organizmie człowieka szczególną rolę. Głównie chodzi o wytwarzanie w naszym ciele hormonów. Zalecana jest głównie kobietom, które maja nieregularne cykle miesiączkowe. Najważniejszą rolą tej witaminy jest rozkładanie białek do postaci aminokwasów, które mogą zostać przyswojone. Witamina B6 ma również działanie przeciwbólowe.
  • Witamina B12 (cyjanokobalamina) –uczestniczy w wytwarzaniu czerwonych ciałek krwi – jej niedobory prowadzą do niedokrwistości, czyli anemii. Wpływa również na prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego, zapewniając dobry nastrój, równowagę psychiczną i możliwość koncentracji. Pobudza apetyt. Z jej niedoborami borykają się głównie wegetarianie, anorektycy, alkoholicy oraz osoby starsze nie odżywiające się w sposób prawidłowy.

Omega-3 i Omega-6

To w łososiu najcenniejsze to fakt, że jest on jednym z najlepszych źródeł kwasów Omega-3 i Omega-6, czyli wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, których organizm nie jest w stanie sam wytworzyć, więc muszą zostać dostarczone w pożywieniu.

Dlaczego kwasy Omega – 3: są tak istotne dla naszego organizmu?

kwasy Omega – 6: zapobiegają zakażeniom i przyspieszają gojenie się ran. W 100 g mieści się aż 4,79 g, czyli niemal całe dzienne zapotrzebowanie, które wynosi 5 g. Najważniejsza jest jednak prawidłowa proporcja pomiędzy ilością tych dwóch NNKT.

Niestety, istnieje również druga strona medalu. Wszystkie wymienione powyżej prozdrowotne właściwości dotyczą łososia dzikiego, o którego jest bardzo trudno. Na rynku mamy dostępne najczęściej dwa rodzaje łososia. Pierwszy to łosoś norweski, który najczęściej jest rybą hodowaną na farmach, drugi – łosoś bałtycki (zagrożony wyginięciem), którego mięso jest bardziej żółte. Pomarańczowe zabarwienie mięsa łososia jest najczęściej wynikiem karmienia ryby mączką bogatą w barwnik – astaksantynę. Dodatkowo łososie, dostępne w sklepach, bardzo często bogate są również w mniej interesujące związki, takie jak chociażby metale ciężkie – głównie rtęć.

Naprawdę trudno jest kupić świeżego łososia dzikiego, dlatego warto sięgać po produkty głęboko mrożone na których istnieje etykieta, a co za tym idzie, informacja o źródle z jakiego pochodzi ryba.
Lepiej rozmrozić ją samemu, niż dać się naciągać na ,,świeże ryby” dostępne niejednokrotnie w supermarketach, które były rozmrażane i zamrażane wielokrotnie, a których kolor pochodzący od barwinka jest bardziej pomarańczowy od samej pomarańczy.